TV-slaaf met staart & roze crocs

Sint en meer

Zaterdag kwam Sinterklaas aan in China, per speedboot en zonder paard, in het oude vissersdorp Stanley op Hong Kong Island. Zo’n 170 Nederlandse kinderen en hun ouders wachtten hem op, waaronder Bibi & co.

Van de Nederlandse Vereniging hadden we een paar weken eerder een formulier moeten invullen: wat voor kind ons kind was en of ze er prijs op zou stellen om bij Sint op schoot te zitten. Een onverschrokken schetekind, had ik gepocht, voor niets of niemand bang, dat nog geen traan laat al breekt ze haar knie. Ook superlief, reuze knuffelig en natuurlijk ondeugend. Omdat de Sint&schoot-combi vorig jaar op het kinderdagverblijf niet zo’n succes was geweest, had ik wel wat bedenkingen, maar, zo zei Bauke, we zijn nu toch weer een jaar verder, we vullen gewoon JA in en dan zien we wel wat er gebeurt.

Bibi bleek als de dood voor Piet - pepernoten of niet - en omdat er nogal wat Pieten waren, barstte ons schaapje zo’n beetje om de paar minuten in huilen uit. Sinterklaas vond ze zo mogelijk nog enger. Toen haar Papa haar desondanks bij hem op schoot zette (terwijl ze toch luid en duidelijk te kennen had gegeven daar geen prijs op te stellen), de volwassen toeschouwers een brullend kind op schoot bij Sint heel erg GRAPPIG vonden en hardop lachend toekeken, dreigde het Sinterklaasfeest 2009 Bibi's eerste traumatische ervaring te worden - en werd het tijd tijd om moederlijk in te grijpen: zijn ze nou helemáál! Goeie smaak had de Sint - al zeg ik het zelf - wel: Bibi kreeg een snoezig tasje met vogeltjesprint, waarin drie hele leuke gebreide beestjes zaten. Verder viel het aanwezige spingkussen enorm in de smaak bij ons Biebje, al moest Bauke haar hier op enig moment wel huilend uitvissen omdat ze onder de voet werd gelopen door niets ontziende veel te grote jongens die hardhandig en lomp door het kussen rauschten. Tot zover Sinterklaas.







Dan nog even Yanghsuo, waar we anderhalve week geleden een paar dagen doorbrachten met Jannie en Marten. Het was er werkelijk prachtig (zie foto’s vorige blogmoment). Maar ook koud! De winter was er van de ene op de andere dag ingevallen en de temperatuur was drastisch gedaald van 28 graden de dag voor ons vertrek, naar een graad of 10- 12 op de dag van aankomst. Brrr. Gelukkig hadden we de plaatselijke Pelleboer in de gaten gehouden en dikke truien, winterjassen en sjaals ingepakt en hield de rits van mijn winterjas het pas op de laatste dag voor gezien. Maar koud was het. Bibi sliep ‘s nachts bij ons in bed om een beetje op temperatuur te blijven.

Overdag wandelden en fietsten we (Bibi achterop, met een lange sjaal vastgebonden in een rotan kinderstoeltje dat weer met touwtjes aan de bagagedrager was bevestigd - hoezo ISO?) en aan het eind van de middag warmden we weer op bij het haardvuur in het hotel waar onder andere Anita Meijer en Doe Maar uit de speakers kwam (huh?). Ik had ergens iets gelezen over gebraden hond op een voor mij onleesbaar Chinees menu, maar die zorgen waren in elk geval voor wat betreft het zeer organisch verantwoorde hotel voor niets geweest. Het eten was er heerlijk en het menu tevens Engelstalig. Buiten het hotel nam ik het zekere voor het onzekere door alleen vegetarische hapjes te bestellen (die de ene keer lekkerder waren dan andere keer): voor mij geen Wild West. Wel zagen we een keer tijdens de lunch in een soort wegrestaurant hoe de kip (voor het gerecht dat een stel Chinezen bestelden), eerst door de serveerster moest worden gevangen (met een schepnet) en gewogen (om de prijs van het gerecht te bepalen) voordat de kok aan de slag kon - maar dat was niet meer dan apart. Een paar tafeltjes verderop werd niet veel later een bestelde slang (alive and kicking) een kopje kleiner gemaakt en toen “uitgeknepen” (sorry, ik kan er ook niks anders van maken) boven een glaasje dat vervolgens door de (Westerse!) mannelijke leden van het gezelschap werd leeggedronken. Na een poosje kwam ook de slang zelf, klaargemaakt, op tafel. Tja. Dat was dan wel nog weer wat aparter.

Na een paar hele leuke dagen trokken Jannie en Marten verder China in waar het, zo heb ik onlangs uit hun mail begrepen, nog kouder is (mutsen, handschoenen, dat werk) en vlogen wij weer naar Hong Kong waar het ook ineens “winter” was. Aan verwarming doen Chinezen blijkbaar niet, dus het was hier zo nu en dan echt fris (pyama aan in bed en Bibi 's nachts in pyama en slaapzak onder een dekentje). Op straat droegen mensen ineens dikke bontjassen en mutsen en UGG’s – dat vond ik dan wel weer een beetje overdreven, maar enfin. Na een week “winter” is het hier sinds het weekeind weer lekker. De vooruitzichten zijn de hele week zonnig met een temperatuur van 18-24 graden. Eind november: heerlijk.

Yangshuo met Jannie & Marten

Rock me Amadeus

Gisteravond naar Die Zauberflöte geweest, in het Hong Kong Cultural Centre hier in Tsim Sha Tsui. Oog(en oor)strelend, hoewel we soms wel wat werden afgeleid door mensen in het publiek. Terwijl in de rij voor ons een moeder de hele opera voor haar dochtertje van een jaar of zeven aan het vertalen was en na twee uur ook haar zoontje van een jaar of zes (die er toen tabak van kreeg en op het balkon mee begon te drummen), in het gareel moest zien te houden, zat twee rijen achter ons een stel meiden te ouwenelen, trok rechts van ons iemand (PSSSJJJJJ!!!!) een blikje open en kwam halverwege de eerste act een grote groep laatkomers binnen, op zoek naar hun zitplaats. Het was mijn eerste operabezoek, maar dit is volgens mij toch onbestaanbaar in Nederland. Enfin, het was desalniettemin erg leuk. Vanochtend tijdens de koffie draaide Bauke, om nog even in de sfeer te blijven, Falco’s Rock me Amadeus. Bibi headbangde mee. Gezelligheid.

De rest van de week was ook heerlijk. Het weer is hier nu zoals je zou wensen dat het weer altijd is: rond de 25 graden, niet te vochtig en lekker zonnig (al was het dinsdag ineens een soort van koud), ik heb elke nacht redelijk tot goed geslapen (knock on wood) en had allemaal leuke afspraken.

En vandaag komt er weer bezoek uit Nederland! Vanmiddag halen we mijn schoonouders op van het vliegveld. Zij blijven tot woensdag bij ons in Hong Kong logeren en daarna gaan we met z’n allen een paar dagen naar Yangshuo in China. Zondag gaan wij weer terug naar Hong Kong en trekken Bauke’s ouders verder China in. Over aanloop hebben wij hier in het verre Oosten dus niets te klagen! Erg leuk. ‘t Zal wel weer even stil worden vermoed ik, op het blog.

Woensdagochtend: op weg naar de supermarkt

Het zonnetje schijnt....


De lucht is blauw...


Iemand doet tai-chi...


En Bibi maakt vrienden...


Zo simpel gaat dat...


Als je nog geen 2 bent...


Kwestie van in elkaars buurt blijven...

Op verzoek: Sanya

Twee dagen voor ons vertrek naar Sanya had ik tijdens het eerder genoemde Charity-event een gesprek met een van de gasten (die het wél had begrepen: in snoezig jurkje vergezeld van Chanel-handtas) en vertelde ik enthousiast over ons aanstaande weekeindje weg. Haar reactie: Als ik echt alles heb gezien dat ik hier wil zien, dan ga ik heel misschien nog wel een eens keertje naar Sanya. Ooit. Zelf zou ze twee dagen later naar Cebu gaan (op de Philipijnen). Enfin.

Het is maar één uur en tien minuten vliegen naar Sanya, dus als je vroeg vliegt, zoals wij op zaterdagmorgen omstreeks 9 uur, heb je de hele dag nog voor je. (Grappig genoeg stond de dame die nog liever dood ging dan naar Sanya, met haar man, dochter en helper achter ons in de rij bij de douane, op weg naar Cebu. Dat is d’r nou! siste ik tegen Bauke, die ik over het eigenaardige gesprekje had verteld. Alsof SEEBOEH zo leuk is, reageerde Bauke zachtjes. Niet leuk dan? vroeg ik hoopvol - dat zou d’r leren! Ach, zei Bauke schouderophalend, ik geloof van wel.)

De weersvooruitzichten waren niet zo goed, terwijl het in Hong Kong nou juist het mooiste weer van de wereld was geworden en Hainan een sub-tropisch klimaat heeft, dus het mooiste weer van de wereld zou moeten hebben, maar we hadden mazzel: eenmaal in Sanya was er geen wolk te bekennen! Pas toen we twee dagen later in het vliegtuig terug naar Hong Kong zaten, begon de lucht boven Sanya donker te kleuren.

Hoe was Sanya? Tja, Mickey en Ryanne: omdat we maar heel kort gingen (2 dagen) hebben we het resort nooit verlaten en van Sanya alleen het strand gezien - wat absoluut prachtig was, dat wel! (Om precies te zijn: het privestrand van het resort was prachtig. De rest van het strand waarschijnlijk ook, maar daar zijn we niet geweest.)

Het resort dan. Wij zaten in het Kempinski, zeer luxe, zeer groot (klein heeft eigenlijk onze voorkeur maar je kunt niet alles hebben), zeer mooi en van alle gemakken voorzien: een hotelkamer bijna zo groot als ons hele appartement (daar zit je al snel aan, hoor ik sommige mensen nu denken), een balkon met een enorm stenen vierkant ligbad waar we met het hele gezin in paste, een gigantisch zwembad met een soort grachtjes zodat je er rondom kunt zwemmen, grote glijbanen waar Bauke en Bibi samen vanaf roetsjten en een kunstmatig aangelegd ieniemieniestrandje in een uiterwaard van het zwembad, voor allerkleinsten met schepjes en emmertjes.

Verder dus dat prachtige, brede en goed schoongehouden strand met fijn zand, heerlijke ligstoelen (een soort bedden eigenlijk, we hebben er met z’n drieen een middagdutje op gedaan), hangmatten tussen de palmbomen, obers met menukaarten die langskomen om te vragen of je nog zin hebt in een hapje of drankje van het één of ander en genoeg witte badjassen om alle hotelgasten dagelijks van een schoon en gladgestreken exemplaar te voorzien - zodat je die gewoon de hele dag kunt aanhouden, mits je aan het zwemmen bent natuurlijk of aan je tan werkt. Uitermate rieleks dus.





Het ontbijt bestond uit een buffet met alles wat je maar kunt verzinnen, en de rest van de dag was er de mogelijkheid om op verschillende plekken (waaronder een strandtent met vis van de bbq) te eten en te drinken. Wat wil een mens nog meer?

Nou. Meer niet. Minder soms wel.

Minder harde muziek bijvoorbeeld, in het Deutsche Brauhaus Restaurant mit Brauhaus Bier, Schnitzel und Kartoffelsalat. En liefst ook één soort tegelijk – en niet buiten een ander melodietje dan binnen, zodat je steeds een zweem van de binnenmuziek door de knoertharde buitenmuziek heen hoort denderen. (De Scorpions binnen en Christina Aguilera buiten – of iets in die geest.) Jemig de pemig! Zelfs Bibi stak op enig moment haar vingers in haar oren. De serveerster lachte erom: So cute!; maar ik greep het moment aan om eens ernstig in onderhandeling te gaan over de muziek. De muziek ging zachter (Halleluja!), maar niet lang daarna begon op zeer luid volume de band te spelen: een Philipijns heupwiegend trio (twee dames en een heer met korenblauwe glimbroeken) dat luvsongs uit de jaren zeventig en tachtig ten gehore bracht - zó extreem slecht dat het eigenlijk wel weer humor was.

(Minder betalen voor een fles wijn zou ook prettig zijn en misschien iets minder personeel dat alleen Chinees spreekt zodat je, als je bijvoorbeeld vraagt of er ook een pierebadje is, niet eerst een kinderstoel en daarna een EHBO-doos krijgt aangeboden.)

Verder was het, om met de woorden van een van onze goede vrienden te spreken, gewoonweg ontzettend genieten geblazen, en wil ik hierbij Sanya iedereen , hoewel dus ongezien, van harte aanbevelen!

Stukje Wereldomroep

Hier mijn tweede stukje voor de Wereldomroep dat gisteren online is gegaan, over Shoppingopportunities in Hong Kong.