Sanne's plekkie

Straks weer op de eerste...

2010-06-29T22:08:00.004+08:00

De eerste dozen

2010-06-25T16:21:00.006+08:00

Terwijl Bibi hier nog nietsvermoedend blokkentorens bouwt, zijn vandaag de eerste verhuisdozen binnengekomen... Nog ruim een week te gaan en dan is dit ons huis niet meer. Ben ondertussen sinds dinsdag in het bezit van een of ander vuil virus (griep) zodat ik al twee afscheidsetentjes heb moeten afzeggen, waaronder dat van Bauke's werk gisteravond. Jammer jammer. Niet zo lang van stof dus ook.

Voetbal!

2010-06-15T18:56:00.006+08:00

Gisteravond met een paar honderd Nederlanders, een handvol Chinezen en twee verdwaalde Denen voetbal gekeken in Grappa's Cellar Jardin House. Leuk hoor! En: na Joran van der Sloot en de PVV eindelijk ook weer eens goed Nederlands nieuws.

Voor Linda :-)

2010-06-11T18:35:00.000+08:00

Burgerplicht

2010-06-10T15:18:00.017+08:00

In verband met de verkiezingen luisterden Bauke en ik vanochtend naar de Nederlandse radio. Het was zo’n programma dat overal in het land - bij elke politieke partij dus - een journalist had zitten die live verslag deed van de stemming ter plaatse, afgewisseld met belletjes van luisteraars die ergens iets van vonden en allerlei deskundigen (?) die balletjes opgooiden over mogelijke dan wel onmogelijke coalities.

Omstreeks half negen Hongkongtijd (half drie ‘s nachts Nederlandse tijd), hoorde ik zo’n beller zeggen dat ze tot het laatste moment heel erg had zitten twijfelen: SP, D66 of PVV? Het was PVV geworden. “Welke stemwijzers heeft zíj in godsnaam ingevuld?” riep ik ontzet tegen Bauke (die droog “De debielenwijzer” antwoordde).

Ik heb afgelopen week (diverse keren) drie verschillende stemwijzers ingevuld en het waren steeds die dieren of de groenen op 1. Uiteindelijk heb ik voor de groenen gekozen omdat zij net iets vaker op 1 kwamen dan die dieren en omdat ik meer voor Halsema voel dan voor Thieme. Een beetje Idols dus toch ook, dat stemmen.

Maar vanochtend, toen de PVV op 23 (!) zetels stond en er een nek-aan-nek-race tussen de PvdA en de VVD gaande was, vroeg ik me af of ik niet toch strategisch op Cohen had moeten stemmen. Ik moet er namelijk niet aan denken dat de PVV in het kabinet komt (welkom thuis weer!) en als het aan de PvdA ligt, gebeurt dat ook niet. Maargoed, ik loop op de zaken vooruit natuurlijk en volgens mijn echtgenoot (die wel kranten leest) loopt het bovendien zo'n vaart ook niet.

Hoe dan ook: we hebben onze burgerplicht weer gedaan, nu maar afwachten wat er gebeurt.

Zwevende

2010-06-06T12:28:00.010+08:00

Afgelopen week kregen we een mailtje van Bauke’s ouders: dat onze stembiljetten binnen waren; moesten we alleen nog even doorgeven waarop we gestemd hadden willen hebben.

Hmmm… Dat is nog niet zo makkelijk.

Sinds anderhalf jaar ben ik namelijk een beetje van de wereld afgevallen. Ik lees geen krant meer (Nederlands noch Chinees), zie geen journaal, Nova, Witteman, Pauw of Knevel. Ik scroll alleen sporadisch door de digitale Telegraaf – en dan alleen langs het sensatie- en BN’ers-nieuws. Zo weet ik bijvoorbeeld dat Joran van der Sloot is opgepakt door Interpol. Dat Jan Smit vader wordt. Dat Doutzen Kroes te dik (!) is voor de catwalk. En dat Jack de Vries het met zijn adjudant doet.

Ik lees nog wel hoor, maar alleen boeken, heel veel boeken (49 maar liefst, sinds ik in Hongkong woon). Maar het nieuws…. Ik geef het niet graag toe, schaam me er ook voor, maar het nieuws kan me al een poosje gestolen worden. En dat maakt stemmen er natuurlijk niet eenvoudiger op.

Een maand of twee geleden had ik nog een sterke voorkeur voor Cohen, PvdA dus. Maar als ik heel eerlijk ben, heb ik vooral een zwak voor Cohen (ik las trouwens in de digitale Telegraaf dat ik niet de enige ben: vrouwen daten het liefst met Cohen, mannen met Halsema) zoals ik dat en paar jaar geleden ook had voor Marijnissen. Maargoed, het is geen Idols natuurlijk (en ook geen datingshow). Ik zou iene-miene-mutte op een van mijn twee of drie usual suspects kunnen stemmen, maar hoe gefundeerd is dat?

Daarom heb ik een paar dagen geleden de Stemwijzer maar eens ingevuld. Daar zitten ook weer haken en ogen aan want je wordt verondersteld een mening te hebben over allerlei dingen en, eeh, die moet je natuurlijk wel ergens op kunnen baseren (informatie uit kranten, journaals en Wittemannen bijvoorbeeld). Bovendien bestaat die stemwijzer uit stellingen, waarmee je het eens dan wel oneens moet zijn – en zo simpel liggen de zaken vaak niet. Wel handig is dat je bij elke stelling kunt zien hoe alle partijen erover denken en waarom, dus zo kon ik me toch een beetje een oordeel vormen.

Nou. Partij van de Dieren dus.

Volgens de stemwijzer moet ik op de Partij van de Dieren stemmen. En waarom ook eigenlijk niet? Ik ben tegen dierenleed (kakkerlakkenleed uitgezonderd) en ik vind dat daar veel te weinig tegen gebeurt. Maarja. Die Thieme. Mijn onderbuik heeft er iets tegen. Ik heb even zitten googelen, en oh ja, dat was waar ook: die is van die Zevendedagsadventisten. Hmmm. Hmm. Hm. Misschien toch maar één van mijn usual suspects: die stonden per slot van rekening op nummer 2,3 en 4 in het stemadvies; dus zo ongefundeerd is dat dan toch ook weer niet?

Enfin. Vandaag of morgen zal ik een knoop moeten doorhakken, maar op dit moment ben ik nog even zwevende.

Volle neef

2010-06-02T11:14:00.007+08:00

Toen ik Bauke aan mijn Omoes voorstelde, was ze met haar negentig jaar al een stuk richting het eind van haar bestaan gekomen. Lichamelijk gammel en geestelijk vaak erg in de war. Hoewel dat natuurlijk vreselijk zielig was, moest ik soms toch ook wel erg om haar lachen. Toen ze tijdens die eerste ontmoeting bijvoorbeeld tegen de hulp beweerde dat Bauke een volle neef van mij was. “Een volle neef, hoor, een vólle neef!”, herhaalde ze nog maar eens, met ogen als schoteltjes en de nadruk op “vol” – alsof dát iets was om trots op te zijn. Gegege.

Ach ja, uiteindelijk zijn we natuurlijk allemaal familie en lijk ik waarschijnlijk ook meer op de gemiddelde Chinees dan dat ik ervan verschil. Al mijn galspuwende blogberichten ten spijt, dat is toch wel één van de lessen die ik heb geleerd door een poosje aan de andere kant van de wereld te wonen. Eerst zie je vooral die verschillen en is het allemaal een beetje vreemd, zo in een ander land, maar dan voelt het er toch al heel snel als thuis. Er komt zelfs een moment dat je niet die Chinezen, maar die Hollanders voor gek verklaart - met hun onverdoofde (thuis)bevallingen, hun bakfietsen vol kinderen met snotneuzen, hun vieze schoenen in huis en hun bemoeizucht met de buren. Details natuurlijk; in wezen zijn we allemaal hetzelfde.

Ook fysiek zijn er opmerkelijk veel overeenkomsten. Hoe vaak het niet voorkomt dat Bauke en ik tegen elkaar zeggen: Hé, dat is precies die en die, maar dan in het Chinees, hahaha! Het is jammer dat ik geen Chinees ben, anders had ik ze allemaal schaamteloos op de foto gezet. Ongelogen: het is soms net “familie van” – maar dan dus in het Chinees. Rouvoet, Marten (vdW), Katja Schuurman, André Hazes, Andy Warhol: ze hebben hier allemaal een tweelingbroer of -zus.

Een paar weken geleden viel mijn oog op een mooie oude man in de metro. Ik tikte Bauke aan en zei: vind je niet dat hij er een beetje Indonesisch uitziet? Niet erg Chinees toch? Bauke opperde dat het misschien een Vietnamees was. Hmmm… zei ik peinzend. Hij doet me aan Omoes denken. Zelfde ogen, zelfde neus. Vind jij niet dat hij op Omoes lijkt? We keken elkaar grijnzend aan en dachten alletwee tegelijk hardop hetzelfde: Een volle neef misschien?

Nog een maand en dan komt een zogenaamd relocationbedrijf onze spullen ophalen. In de tijd dat die spullen op een boot zitten, gaan wij op vakantie. Sri Lanka, is het geworden, met de Malediven als toetje. En dan is het tijd om terug te gaan naar Amsterdam. Wel even wennen denk ik, maar dan zijn we er vast ook zo weer thuis.

Niet snik?

2010-05-31T21:45:00.011+08:00

Waar was ik gebleven? Disneyland.

Mickey! Mickey! riep Bibi gisterochtend opgetogen, terwijl ze naar de speaker wees. Ik snapte er in eerste instantie niks van en legde haar een paar keer uit dat dat niet Mickey, maar een speaker was. Maar Bibi bleef Mickey! roepen en naar de speaker wijzen en ineens viel het kwartje. Uit onze box klonk een symfonie van Beethoven - zo klinkt het in Disneyland ook.

Zodra je de metro uitstapt en de eerste Disneypoortjes bent gepasseerd, schalt de muziek je al tegemoet. Het geluid is de ene keer harder dan de andere keer, maar te hard is het altijd en eraan ontkomen doe je niet. Door het hele park staan namelijk luidsprekers waaruit aan één stuk door Beethovenachtige symphonieën klinken. Ilse (bijna 8 maanden zwanger en moe) en ik (ge-jet-lagged door slaapgebrek) keken elkaar met dichtgeknepen oogjes aan en vroegen ons hardop af waarom ze hier toch zo van snoeiharde muziek houden: rare Chinezen, grinnikten we – toen nog.

In Mainstreet Disneyland verging het grinniken ons al snel. Daar kwam namelijk juist de dagelijkse Disneyparade voorbij: een spektakel met rijdende wagens, oorverdovende muziek en dansende Disneyfiguren. Vanwege de hitte werd er vanuit die parade ook nog met waterkanonnen op het publiek geschoten. ZE LIJKEN WEL NIET SNIK!, gilde ik (in iedere oor een vinger) met overslaande stem tegen Ilse, die (inmiddels met natte broek) hoofdschuddend iets teruggilde wat ik niet kon verstaan (naar later bleek, dat ze me niet kon verstaan). Het was werkelijk niet te doen.

Wat is dat toch met Chinezen en lawaai? Het is niet alleen Disneyland. In onze organische buurtsuper stond rond Chinees Nieuwjaar de muziek zo hard dat ik een kribbige suggestie op het suggestionboard heb achtergelaten. (Oké oké: mijn lont was misschien wat kort na een zoveelste slapeloze nacht, maar het volume was dusdanig hoog dat ik mijn eigen boodschappenlijst niet meer kon lezen.) In restaurants is het ook regelmatig bar en boos. In HET pekingeendrestaurant van Beijing bijvoorbeeld, konden Bauke en ik elkaar alleen verstaan als we naar elkaar schreeuwden. Hoewel dat ook wel een beetje op onze lachspieren werkte, wisten we niet hoe snel we weer weg moesten komen, terwijl de tent toch afgeladen was met Chinezen die zich allemaal prima leken te vermaken. Op Sanya klonk in één en hetzelfde restaurant zelfs én een live-band én een cd, en bij mijn Nederlandse kapper (die een stoel huurt in een Chinese salon), staat de tv altijd loeihard en KAN HIJ OOK NIET ZACHTER. Echt heel vreemd allemaal.

Enfin. Terug naar Disneyland. Toen Bibi begon te huilen omdat ze door een wandelende bloem met brandslang werd nat- en bijna platgespoten, besloten we de parade maar te laten voor wat ‘ie was en door te lopen naar Fantasyland. Daar stond weliswaar een Chinese Merlijn te krijsen en schalden die Beethoviaanse symphonieën je natuurlijk weer van alle kanten tegemoet, maar door de eerder opgelopen gehoorschade merkten we daar gelukkig bijna niets meer van.

Jetlag

2010-05-26T13:58:00.001+08:00

Gaap.

Vannacht weer eens ouderwets gezellig met een kussen op mijn kop geslapen. Hoewel het door de bank genomen wel wat beter gaat met Bibi en het slapen, is het de afgelopen dagen weer bar en boos. Vannacht van 12 tot 5 gespook – weliswaar met stille tussenpozen, maar slapen doe ik dan toch niet. Toen ik net weer in een droomfase was beland, haalde Bauke dat kussen van mijn kop omdat het tijd was om op te staan. Na het ontbijt het moeie lijf toch maar in de trainingsbroek gehesen en op naar de gym.

Ruim vijf weken ga ik nu, zo’n beetje dagelijks, en ik heb echt het idee dat het me goed doet (al voel ik me vandaag toch wel echt ge-jet-lagged). Ik lijk zelfs minder last van aften te hebben, en als ik ze heb, zijn ze minder groot en gemeen! (Maar dat kan natuurlijk toeval zijn.)

Na het sporten even gedoucht en me vervolgens gestort op een nieuwe variant couscoussalade: een combi van een oud Trouw-recept dat ik niet eerder had gemaakt (gewelde couscous met citroenrasp en -sap, geperste knoflook, een flinke scheut olijfolie en veel fijngehakte munt, basilicum, rucola, koriander, peterselie en bosui) en het een en ander dat me er wel lekker bij leek smaken (limoensap, een verbrokkeld geitenkaasje, een fijngehakt rood uitje, een komkommer, ont-zaad en tevens fijngehakt, versgemalen zeezout en peper – volgens het trouwrecept moest de couscous eigenlijk in kippenbouillon geweld, ik heb gewoon water gebruikt). Ik heb er net vast een kommetje van gelunchd en het is echt ENORM LEKKER!!! Vanavond met een gegrild worstje erbij: hmmm…

Ondertussen is het kakkerlakkendrama hier nog steeds gaande. Gelukkig komen ze minder vaak bij ons op visite (ik ving er gister één), maar in de gemeenschappelijke gang, waar ik nu elke ochtend met een bus Speedtox en een rol keukenpapier op jacht ga, is het nog steeds feest. Volgens de conciërge heeft de de huisbaas van hiernaast de ongediertebestrijding inmiddels ingeschakeld, en is het wachten op hun komst. Tja. Ik heb ondertussen maar wat speedtox onder de deur van dat lege appartement gesprayd, in de hoop dat kakkerlakken die het pand willen verlaten het niet lang maken. Wordt vervolgd.

Verder is het hier al dagen heerlijk weer: tegen de dertig graden, een lage luchtvochtigheid en een lekker stevig briesje. Alle ramen open; de airco uit. Over een uurtje gaan Bibi en ik met Ilse en Tamar naar Disneyland. Ik ga ons schatje zo maar eens wakker maken. Een beetje eerder dan normaal, zodat ze het vannacht misschien wat beter doet.

Op de valreep

2010-05-20T15:39:00.014+08:00

Getverdegetverdegetver!!!

Ons hele verblijf in Hongkong nauwelijks ergens last van gehad, maar nu op de valreep: kakkerlakken in huis! Gisteren heb ik er drie om zeep gebracht, vanochtend lag er en dooie kakkerlak voor onze slaapkamerdeur (waar hij naar op weg was, daar denk ik maar niet aan) en vanmiddag zaten er vier in de gemeenschappelijke gang van de negenenwtintigste verdieping. Gatverdamme zeg. Jek jek en nog eens jek!

Vorige week zag ik er al es één vlak naast onze voordeur zitten (aan de buitenkant, goddank) en was Bauke er eentje tegen gekomen vlakbij het vuilnishalletje. Misschien een paar verdwaalde exemplaren, dacht ik toen nog (als je in Azië woont, schijn je je er namelijk bij neer te moeten leggen dat je af en toe zo’n beest tegenkomt), maar daarvoor zijn het er nu te veel geweest. Bovendien: als ze zich overdag in zulke grote getalen laten zien, is het hier ‘s nachts waarschijnlijk helemaal een feest. Oh man! Ril...

Omdat Bauke en ik het vermoeden hadden dat ze vanaf de gang (onder de grote kier van onze voordeur door) zo ons appartement inwandelen, ben ik maar even langs de conciërge geweest. Blijkbaar staat het appartement naast ons leeg (dat idee hadden we eigenlijk al) en tieren de kakkerlakken er welig. Bah!

Wat ik ervan begreep (het is jammer dat ik mijn Cantonese cursus nooit heb vervolgd) is dat de huisbaas al met gif in de weer is geweest en dat vandaag zou gaan herhalen dan wel inmiddels heeft herhaald. (Dat zou dan ook meteen verklaren dat er vanmorgen een dooie kakkerlak voor onze slaapkamerdeur lag, en dat één van de drie beesten die ik gister een kopje kleiner heb gesprayed er al een beetje waus bij zat.)

Getverdemme zeg. Kakkerlakken! Dat zijn nou van die dingen die ik straks NIET ga missen.

Bibi & Douglas

2010-05-11T20:46:00.003+08:00

Wief in, wief ouw

2010-05-11T14:04:00.040+08:00

Vlak na terugkomst van onze vakantie in Maleisie hebben Bauke en ik elk een paar sportschoenen aangeschaft. Bauke loopt er een paar keer per week op hard (of is het hardloopt er op?) en ik bezoek tegenwoordig bijna dagelijks de gym van ons appartementengebouw. Bauke besloot dat het na jaren (vijf jaar of misschien wel langer, dat is mij dan niet bekend) van goede voornemens eens tijd werd om de daad bij het woord te voegen. Ik ben, op advies van dokter Venus nav slecht slapen, mezelf moe aan het sporten om me wat minder moe (en daardoor wat minder prikkelbaar, en daardoor wat minder schuldig, en daardoor wat minder in mineur) te voelen.

Ik was nooit zo van de gym – had altijd een beetje apparatenangst ook – maar ik ben helemaal om. Die apparaten blijken zichzelf eigenlijk te wijzen en met een ipod op mijn kop, het volume lekker hard, fietsen, steppen, lopen, aan gewichtjes trekken: heerlijk - ik kijk er zelfs naar uit! Nou zijn de omstandigheden natuurlijk ook optimaal. Bibi gaat een paar uurtjes naar school dus ik heb ‘s ochtends mijn handen vrij; de gym zit (net als de squashzaal, de binnenspeeltuin, de lees- en computerzaal, de spelkamer, de sauna, de massagestoelkamer en de zelfspelende (!) piano) in ons clubhouse dus ik ben er zó; er is bijna nooit een hond waardoor er altijd genoeg apparaten vrij zijn en na afloop hoef ik alleen de lift naar boven te nemen, kan ik thuis lekker douchen en heb dan nog genoeg tijd over om, voordat ik Bibi ga ophalen, even de boodschappen te doen en een kopje thee te drinken. Ideaal dus. En: het lijkt te werken – al zal ik waarschijnlijk nooit helemaal ZEN worden.

Maar je moet nooit nooit zeggen natuurlijk.

Sinds twee weken krijgt yoga in Hongkong namelijk ook weer een kans. Ik hou eigenlijk niet zo van yoga, maar omdat het dinsdagochtendyogaclubje (ook al in ons clubhouse) waar mijn Franse en Zwitserse buurvrouwvriendinnen A. en R. zich voor hadden opgegeven, één yogi te kort kwam om van start te kunnen, dacht ik: ach het is ook wel gezellig en het geeft wat afwisseling met die gym. Vorige week dinsdag was de eerste les en zaterdag had ik nog steeds pijn in de spieren/pezen aan de achterkant van mijn bovenbenen. Een beetje overstrechted wellicht? Mijn hemel. It’s doing something, so it must be good! zei A., die ik strompelend tegenkwam op weg naar Pips, enthousiast.

Toch heb ik het idee dat het wel goed is, dat stretchgedoe, en ondanks de pijn achteraf vond ik de les leuker dan mijn eerdere yoga-avonturen. De leraar (ik weet niet hoe hij heet want hij praat een beetje onduidelijk Engels en zeer binnensmonds, zodat hij af en toe zelfs wat lijkt te grommen: Hello wellcome to my yogaclass my name is hhmmpffgrr… If you have any questions just hpmfgrgg…) neemt de yoga wel wat serieus (het is dus niet de bedoeling dat je, als je, in een onmogelijke houding gelegen, per ongeluk oogcontact hebt met je yogi-buurvrouw die zich in dezelfde onmogelijke positie probeert te wurmen, even betekenisvol naar elkaar grinnikt: Do the bes you can!!! Evah moh!!! Wief in, wief ouw!!! Kip wieving!!!) en vraagt soms wel wat veel van de beginnende yogi (vier dagen helse spierpijn lijkt mij niet normaal) maar behalve dat heb ik toch het gevoel goed bezig te zijn, lichaamsbewegenderwijs.

En dat is natuurlijk ook wat waard.

Gesprek van de dag

2010-04-29T13:06:00.013+08:00

Het is zo fijn als kinderen iets ouder worden. Dan kun je wat met ze praten en weet je tenminste een beetje wat er in ze om gaat. Onderstaand gesprek voeren Bibi en ik ongeveer 8 keer per dag.
Al een paar maanden nu.

Mama?
Ja lieverd...
PIPS!
Ja PIPS, leuk is het daar hè schat.
Mama?
Ja moppie…
PIPS!
Jaaa PIPS. Fijn dat je het daar zo leuk hebt Biebje.
Mama?
Ja?
PIPS!
De PIPS. De PIPS. Wat heb je vandaag eigenlijk bij PIPS gedaan?
Mama?
Ja scheet…
PIPS!
PIPS PIPS PIPS… Zit een kikker in je bips…
Mama?
Ja mop…
PIPS!
Jajajajaja… PIPS.
Mama?
Zeg het eens liefje.
PIPS!
(...)
Mama?
Laat me raden Bibi: PIPS?
PIPS!
Als ik het niet dacht...
Mama?
(…)
Mama???
(..tomtiedom..)
MAMA!!!
Jahaaaaaa???
PIPS!

(PIPS = Parkview International Pre-School)

…Vakantie dus

2010-04-24T13:22:00.014+08:00

Eind maart gingen wij dus (weer) op vakantie. Naar Maleisië dit keer, en maar liefst tweeënhalve week; we waren echt even weg. In een notendop: de eerste tien dagen smeerden we uit over de steden Kuala Lumpur, Melaka en Penang, de laatste week hingen we vooral aan het (oh zo ach en wee schaduwloze!) zwembad van een resort op het bounty-eiland Langkawi - slechts onderbroken door een tukje in de hotelkamer rond het middaguur en (afhankelijk van hoe Bibi’s pet stond) daarvoor of daarna een bezoek aan onze “vaste” Indiër (waar we weliswaar een keer - onaangekondigd - warm bier dronken omdat de ijskast het niet deed, waar te harde India-rap uit de boxen kwam, de vliegen niet weg te slaan waren en het bedienend personeel ons niet verstond, maar waar de kip tikka ZO lekker was, dat we dat allemaal graag voor lief namen).

Hoewel ik Maleisië vanuit Nederland eigenlijk nooit als vakantiebestemming heb overwogen (en Indonesië of Thailand bijvoorbeeld wel), was het hier ineens “in de buurt” en kwam het daardoor letterlijk en figuurlijk dichterbij. En het was zeer de moeite waard! In Indonesie vond ik de grote steden meestal niet echt leuk (of liever: meestal echt níet leuk) maar de Maleise steden die we hebben bezocht vond ik juist erg sfeervol, mooi en verzorgd. We zagen prachtige statige witte koloniale gebouwen, hypermoderne wolkenkrabbers maar ook traditionele Malay-style huizen; we wandelden door typisch Chineze en Indiase wijkjes, aten overal (meestal) allerlei heerlijks en waren verrast door de op het oog zeer rieleks aandoende multi-culti-samenleving bestaande uit Maleiers, Chinezen en Indiërs. Bauke en ik waren alletwee het meest gecharmeerd van Georgetown (zie foto’s) op het eilandje Penang, maar de andere locaties waren toch ook allemachtig prachtig leuk. Wij hebben dus wederom een geslaagde Aziatische vakantie achter de rug!

Uit vrees voor saaiheid laat ik het hierbij - met uitzondering van enkele eigenaardigheden die ik fotografisch heb vastgelegd en graag nog even apart onder de aandacht wil brengen:

Bauke's baard- en snorexperiment

Hollywood-man

Snor na twee weken baard

I don't wanna be alone - where is my baby?

Op onze laatste bestemming Langkawi kwamen wij onverwacht allerlei bekenden tegen. Kurt bijvoorbeeld! En ook een broer van Kurt (al herkende alleen Bauke die). Ik zag mijn eigen dubbelganger uit India rondlopen, maar dan lelijk(er). En (of all people!): Eartha Kitt, vergezeld door Newman (de postbode uit Seinfeld). (Bauke begon meteen te zingen toen hij haar zag: I don’t wanna be alone – where is my baby?) Een oude kop had ze wel, maar toch nog het lijf van een twintigjarige. Dagelijks zagen wij hoe zij - op naaldhakken en in string - haar nieuwste bruin liet fotograferen door Newman: langs de rand van het zwembad bijvoorbeeld, met één been bevallig naar voren gestoken, buik in, borst vooruit en een de hand achter het hoofd; of omgekeerd gepositioneerd in een ligstoel, haar hakjes tegen het hoofdeinde, haar haren fladderend boven het beton; kek springend op de zwembadrand of lieflijk tussen de bloemen. Niet te filmen: genieten geblazen!

Mieterse foto

Voor de kenners: Mix Omie en Incredibles?

IV: Langkawi

2010-04-21T13:34:00.001+08:00

(Kreun)

2010-04-20T15:49:00.003+08:00

Zo. Eerst maar eens wat foto's. Dat wilde niet meteen lukken (en dan druk ik me nog zeer eufemistisch uit), dus: morgen weer een dag. (Het wordt nog wat als onze nieuwe Apple hier straks staat.) Nu maar eens even buiten de benen strekken met Biebje. Foto's van onze laatste bestemming (Langkawi) volgen later, net als (bij voldoende inspiratie) tekst.

III: Georgetown, Penang

2010-04-20T15:46:00.001+08:00

II: Melaka

2010-04-20T15:45:00.002+08:00

I: Kuala Lumpur

2010-04-20T15:44:00.002+08:00

(Kuch)

2010-04-19T13:29:00.000+08:00

Hallo! Daar ben ik weer eens. Ik overwoog even mijn blog maar op te heffen, omdat het me te langdurig bleef ontbreken aan inspiratie, de juiste spirit, energie, of hoe ik het dan ook maar moet noemen, maar omdat ik dat toch ook zo wat vond (vooral jammer en toch ook zonde) ga ik proberen de draad weer op te pakken. Wij zijn hier nu aan onze laatste loodjes begonnen en het zou natuurlijk wel leuk zijn als mijn blog in elk geval een staart aan zijn kop krijgt - en niet zomaar ergens in het niets eindigt.

Het ziet ernaar uit dat wij eind juli, begin augustus terug gaan naar Nederland. Eind juni zit Bauke’s taak in Hong Kong er op en dat willen we afsluiten met een langdurige vakantie “in de buurt”. Sri Lanka? En dan misschien de Malediven? China, opperde Kees – en dat is natuurlijk ook helemaal geen gek idee. En voordat het zover is, is er ook nog van alles te zien in Hongkong. Wat is de tijd toch gevlogen! Ik word er bijna weemoedig van. Met het einde in zicht, willen we onze weekeinds toch ook wat beter gaan gebruiken.

Hoewel het geen straf is om terug te gaan naar Amsterdam, had ik het toch ook geen straf gevonden om hier nog wat langer te blijven. Ik voel me eigenlijk net ingeburgerd. Misschien dat ik Jan of Thea’s advies (een studie, een baan, vrijwilligerswerk) dan wel zou opvolgen, want ik geloof dat ik het wel weer eens prettig zou vinden om (ook) betrokken te zijn bij iets anders dan mijn allerliefste man, mijn schetekind, en het huishouden, maar het is hier natuurlijk zeer comfortabel leven in een bijzondere stad.

Zucht. Enfin. We zijn nog niet weg natuurlijk.

Lieve Lezert: excuses voor mijn langdurige afwezigheid en bedankt dat u het toch weer eens probeert. Kom deze week nog eens terug: aan tekst & beeld van onze vakantie in Maleisië wordt gewerkt.

De negentwintigste

2010-02-11T19:06:00.012+08:00

Zit je het ene moment nog rustig met een kopje thee achter achter een boekje, gaat het volgende moment ineens het brandalarm af!

Een oefening? Die doen ze hier om de haverklap maar daarvoor klinkt het alarm deze keer eigenlijk te lang. Zenuwachtig zoek ik tevergeefs naar het nummer van de conciërge. Dan Bauke maar even bellen: die weet evenmin iets van een oefen-alarm. De liften zijn ook allemaal out of order: geen goed teken.

KUT! KUT! KUT!

Met Bibi onder mijn ene arm en mijn tas in een andere, ren ik de brandtrap af. Ruik ik nou rook? Ik ruik rook. Ja toch? Fuk zeg. Laat dit niet waar zijn, laat ons in elk geval veilig beneden komen, laat ons vandaag niet iets verschrikkelijks gebeuren. Ik ren de trap af. Mijn hart gaat als een razende tekeer. Bibi heeft in de gaten dat er iets mis is en klampt zich met haar armpjes stevig aan me vast.

Halverwege de brandtrap komen we op een loze verdieping terecht, een soort doolhof met met allemaal bordjes die in verschillende richtingen wijzen en ik weet niet welke kant we op moeten. Waarom heb ik deze route niet een keer proef-gelopen? Na een paar minuten rennen komen we weer bij een deur: alleen te openen bij brand. Ik open de deur en we schrikken ons het apezuur zo hard klinkt nu een (tweede) alarm, maar komen godzijdank bij het vervolg van de brandtrap terecht.

Nog tien, negen, acht zeven, zes, vijf, vier, drie verdiepingen. Nog twee, nog één: gered!

Onderaan de brandtrap, op straatniveau, staan een paar mensen op de lift te wachten. Wat is er aan de hand?, vragen ze, als ze mij met een hoofd als een biet met Bibi in alleen een rompertje op mijn arm uit de brandtrapruimte zien komen.

Als ik onze toren zes weer inloop, kijkt de conciërge me verbaasd aan: ben je nou helemaal naar beneden komen lopen? Het was vals alarm, iets met het warme weer waardoor het alarm afging. Ik kan mijn tranen niet bedwingen en krijg een zakdoekje (plus het telefoonnummer van de front desk, mocht er weer eens zoiets gebeuren.)

Thuis bel ik Bauke nog even, om hem te laten weten dat alles, weliswaar sjeekie en bezweet, maar goed is. “We hadden ook op de vierenzestigste kunnen wonen”, zegt hij. “Ja, of op de eerste”, antwoord ik, denkend aan ons appartement in de Ruysch.

Eind goed al goed, maar pfieuw zeg…

Het uitzicht is natuurlijk wel fantastisch, hier op de negenenwtintigste.

Papaaaaaah!!! Kom je gauw thuis? xxB

2010-02-07T10:52:00.007+08:00

Lekkerdje

2010-02-05T12:23:00.001+08:00

Bibi is having a blast

2010-02-05T11:35:00.010+08:00

Ons Biebje gaat al de hele week naar school. PIPSHJ!!! roept ze thuis om de haverklap (PIPS, heet de school). Deze eerste week is het “wenweek”. Maandag en dinsdag een uurtje met Mama, woensdag en donderdag een uurtje alleen, en vandaag twee uur, ook alleen. Ik heb net even boodschappen gedaan en ga haar over drie kwartier weer ophalen.

Toen ik haar gisteren en eergisteren alleen in de klas achterliet (bij de juf natuurlijk, en bij de andere kindjes) gaf ze me een dikke kus en ging ze gewoon lekker spelen. En toen ik haar weer kwam ophalen, riep ze vrolijk “Mama!” en kreeg ik weer een lekkere natte knuffel. De andere nieuwe kindjes huilen hartverscheurend bij het brengen en halen (en blijkbaar ook tijdens de les), maar Bibi is having a blast! aldus juf Leigh na haar eerste uur alleen: ze zingt en ze danst en doet overal aan mee.

Dit is wat juf Leigh gisteren in Bibi’s Student/Parent/Teacher Communication Book schreef:

Dear parents,
Bibi can stay for two hours tomorrow. She’s having a great time in class and is very happy.
So tomorrow will be: 8.45am-10.45am.
Best regards,
Ms. Leigh

Vanochtend (na een toch zeer onstuimige nacht, de derde op een rij alweer, aiaiai caramba) wandelden en huppelden we samen hand in hand Row row row the boat-zingend naar school. We leken wel een slechte EO-serie.

Ach ons kleine moppie. We houden het in de gaten, maar Bibi lijkt op haar plek.

Bibi is er klaar voor: SCHOOL! Wordt vervolgd...

2010-01-25T12:42:00.007+08:00

Schaap

2010-01-20T12:33:00.007+08:00

Gisteren met Bibi naar dokter So geweest: Hello mrs. Venderwoedie, what can I do for you?

Biebje is sinds zondag ziek. Koorts, hoest de longen uit haar lijf, loopneus. Klinkt als de leadzanger van een death metal band. Wil niet goed eten en drinken en zei gisteren ook ineens “auw” terwijl ze met haar hand naar haar oor greep.

Een oorontsteking en griep, goed voor een fles antibiotica, een flesje vloeibare paracetamol, een flesje ontstekingsremmers en een flesje anti hoest- en loopneusdrank.

Omdat ze in haar eigen bedje om de haverklap huilt vanwege pijn of een zoekgeraakte peem (speen), laten we haar ‘s nachts maar tussen ons in grunten, hoesten en draaien (en zien Bauke en ik er ‘s ochtends uit als de overige leden van de eerder genoemde metalband).

Deze week dus geen playgroup of andere leuke afspraakjes en ik vrees dat het op vrijdag geplande uitje naar Disneyland met Ryanne en Ruby ook moet worden uitgesteld, want vanochtend gaf de thermometer nog 39.2 aan.

Het schaap.

Die tas praat tegen je

2010-01-15T14:11:00.011+08:00

Gisteren met Mickey naar “de twee laantjes” geweest: twee smalle winkelstraatjes in Central met kraampjes vol zaken waar de moderne vrouw van de wereld niet buiten kan: tassen, riemen, sjaals, schoenen, tassen, riemen, sjaals, schoenen en tassen, riemen, sjaals en schoenen. En alles echt voor niets – nouja, niet voor niets natuurlijk, maar wel voor weinig.

Ik ga niet opsommen waar ik allemaal mee thuis kwam (dat zou maar een verkeerd beeld geven) maar ik heb mijn slag geslagen. En ik niet alleen trouwens – Mickey kon er ook wat van.

We zeiden dingen als:

Die tas praat tegen je
Je naam staat erop
When in Rome, do as the Romans do
Als je er nou twee koopt, kun je afdingen
Hoezo: je kunt ze niet alledrie nemen?
Daar heb je nog jarenlang plezier van
Dat is ook gewoon leuk op een spijkerbroek
Zoiets kan in je kast eigenlijk niet ontbreken
Daar heb je altijd wat aan
Die kleur staat prachtig bij je ogen
Ik zou het gewoon doen
Als je dit niet doet, heb je morgen spijt

en hadden zo echt wat aan elkaar.

Hoe knap ik overal een uiltje?

2010-01-10T10:17:00.026+08:00

Omdat het slaapdrama hier – weliswaar met ups en downs, want eerlijk is eerlijk, we hebben zojuist twee heerlijke nachten achter de rug: go Bibi go! - onverminderd voortduurt, en de rust, is het niet van linksom, dan toch van rechtsom moet komen, heb ik voor het einde van het jaar mijn leefgewoontes onder de loep genomen en voor 2010 hier en daar wat aanpassingen gedaan. Zo staat ons keukenkastje inmiddels vol met doosjes kalmerende en slaapverwekkende thee (tot ergernis van Bauke, die nu elke ochtend, op zoek naar koffie, allemaal doosjes op zijn hoofd krijgt), drink ik maximaal 3 koppen koffie per dag, heb ik cola zo goed als uit mijn dieet geschrapt en is wijn alleen voor het weekeinde gereserveerd – met mate.

Verder probeer ik probeer (onder het motto “pakken wat je pakken kan”) ‘s avonds weer wat eerder naar bed te gaan, heb ik nieuwe multivitamines aangeschaft (for specific needs) en ben ik nu dan toch echt voornemens mijn kadaver naar de sportschool te slepen (aargh). Tevens fluister ik mezelf af en toe zachtjes - heel Zen - een mantra toe als ik het even niet meer zie (Van Je Af).

Eén en ander lijkt zijn vruchten reeds wat af te werpen - al maakt één zwaluw natuurlijk nog geen zomer.

Verder vroeg ik me dit weekeind ineens af: kan ik niet op hoe-knap-ik-overal-een-uiltje-zelfs-te-midden-van-grote-mensenmassa’s-les bij een Chinees? Want in overal een uiltje knappen, zelfs te midden van grote mensenmassa’s, zijn Chinezen namelijk echt bijzonder goed. Zo kun je het nachtelijke tekort natuurlijk prima inhalen: in de metro (ook staand!), in de Ikea (op een KNUT-bed dat er toch staat), op de ferry, een bankje in het park, in de lift, gewoon langs de kant van de weg of natuurlijk niet te vergeten: op een lifeguardstoel in het zwembad!

Geen plek te gek voor een tukje.

Afgelopen vrijdagavond waren Bauke en ik naar een Schubert-concert. We hadden niet zulke goede plaatsen (we keken het orkest grotendeels vanaf rechts achteraan op de rug – zagen alleen de achterste blazers en de dirigent in het gezicht) en zo kwam het dat mijn gedachten zo nu en dan wat afdwaalden naar randverschijnselen van de voorstelling: de jas-rug-flappen van de mannelijke strijkers (netjes achter de zitting gedrapeerd of kreukelig onder de kont?), de schoenen van de dames (wie koos voor comfortabel, wie voor elegant?), gezichtsuitdrukkingen van de dirigent (een nogal gepassioneerd type, als je het mij vraagt) en: slapers in het publiek. In de minuut dat ik het voor mij zichtbare deel van het publiek even snel scande, telde ik er al acht! Zelfs op de eerste rij zat een Chinees, full frontal, hevig te knikkebollen in zijn stoel! “Ik zou ook wel een uiltje kunnen knappen”, fluisterde ik gapend tegen Bauke – maar ik deed het niet. Het moet me per ongeluk overkomen, zo’n slaapje en plein public, en dat gebeurt maar zelden, anders lukt het niet.

Ik heb ergens wel eens gelezen dat het begrip “privé-ruimte” Chinezen vreemd is, omdat ze met zoveel zijn en die ruimte er simpelweg niet is. Dat verklaart misschien ook waarom Chinezen zo goed in staat zijn om overal een uiltje te knappen, zelfs te midden van grote mensenmassa’s. Ik benijd dat.

Terug naar Schubert. Het concert was prachtig geweest en het publiek applaudiseerde luid en langdurig. Hier en daar klonk zelfs een jubel. Gek genoeg klapte de Chinees die op de eerste rij anderhalf uur had liggen knikkebollen het hardst van iedereen. “Nah! Zie je dat nou?”, zei ik verbaasd tegen Bauke. “Tja”, zei Bauke “hij heeft waarschijnlijk gewoon fantastisch lekker geslapen”.

Kerstmis Bali

2010-01-04T14:14:00.000+08:00

Groeten uit Japan...

2009-12-28T15:57:00.002+08:00

Net terug uit Bali, zie ik dat mijn Japan-verhaal op de site van de Wereldomroep is geplaatst, hiero. Later meer over Bali, waar het heerlijk en prachtig was.

18-12-2009: Who's bad?

2009-12-19T13:05:00.008+08:00

Gisteren werd ons Biebje 2 jaar! We vierden het met slingers, balonnen, allemaal leuke cadeautjes van hier, heinde en verre, mislukte appeltaart en: bezoek uit La France! Na een vertraging van 7 uur kwamen Gitta, Christophe, Ludovic en Nicolas eindelijk aan in Hong Kong, waar het inmiddels tijd was voor een borrel. Vandaag is Wiek ziek - het schaap. Hopelijk knapt hij snel op zodat we hier nog wat leuke dingen kunnen doen met z'n allen. Begin volgende week vertrekken we allemaal naar Bali om daar samen kerst te vieren. Wat rottig nou weer.

Tessa

2009-12-12T21:46:00.005+08:00

Vanochtend half 8 Hong Kongse tijd terug gekomen uit Nederland. We zouden er dit jaar niet meer heen, maar toen ging afgelopen maandagnacht Tessa dood. Niet plotseling of onverwacht, het zat er eigenlijk al een poos aan te komen. Toch was het onwerkelijk, veel te jong en veel te verdrietig. Ik moest vreselijk huilen om haar man Kurt en hun 1-jaar oude zoontje Nathan. Wat zullen ze haar ontzettend missen. Hard moest ik ook huilen om het afscheid dat Tessa heeft moeten nemen van haar man en haar kindje. Hoe wreed kan het leven zijn. Kutkanker.

TV-slaaf met staart & roze crocs

2009-11-23T17:11:00.001+08:00

Sint en meer

2009-11-23T12:49:00.032+08:00

Zaterdag kwam Sinterklaas aan in China, per speedboot en zonder paard, in het oude vissersdorp Stanley op Hong Kong Island. Zo’n 170 Nederlandse kinderen en hun ouders wachtten hem op, waaronder Bibi & co.

Van de Nederlandse Vereniging hadden we een paar weken eerder een formulier moeten invullen: wat voor kind ons kind was en of ze er prijs op zou stellen om bij Sint op schoot te zitten. Een onverschrokken schetekind, had ik gepocht, voor niets of niemand bang, dat nog geen traan laat al breekt ze haar knie. Ook superlief, reuze knuffelig en natuurlijk ondeugend. Omdat de Sint&schoot-combi vorig jaar op het kinderdagverblijf niet zo’n succes was geweest, had ik wel wat bedenkingen, maar, zo zei Bauke, we zijn nu toch weer een jaar verder, we vullen gewoon JA in en dan zien we wel wat er gebeurt.

Bibi bleek als de dood voor Piet - pepernoten of niet - en omdat er nogal wat Pieten waren, barstte ons schaapje zo’n beetje om de paar minuten in huilen uit. Sinterklaas vond ze zo mogelijk nog enger. Toen haar Papa haar desondanks bij hem op schoot zette (terwijl ze toch luid en duidelijk te kennen had gegeven daar geen prijs op te stellen), de volwassen toeschouwers een brullend kind op schoot bij Sint heel erg GRAPPIG vonden en hardop lachend toekeken, dreigde het Sinterklaasfeest 2009 Bibi's eerste traumatische ervaring te worden - en werd het tijd tijd om moederlijk in te grijpen: zijn ze nou helemáál! Goeie smaak had de Sint - al zeg ik het zelf - wel: Bibi kreeg een snoezig tasje met vogeltjesprint, waarin drie hele leuke gebreide beestjes zaten. Verder viel het aanwezige spingkussen enorm in de smaak bij ons Biebje, al moest Bauke haar hier op enig moment wel huilend uitvissen omdat ze onder de voet werd gelopen door niets ontziende veel te grote jongens die hardhandig en lomp door het kussen rauschten. Tot zover Sinterklaas.

Dan nog even Yanghsuo, waar we anderhalve week geleden een paar dagen doorbrachten met Jannie en Marten. Het was er werkelijk prachtig (zie foto’s vorige blogmoment). Maar ook koud! De winter was er van de ene op de andere dag ingevallen en de temperatuur was drastisch gedaald van 28 graden de dag voor ons vertrek, naar een graad of 10- 12 op de dag van aankomst. Brrr. Gelukkig hadden we de plaatselijke Pelleboer in de gaten gehouden en dikke truien, winterjassen en sjaals ingepakt en hield de rits van mijn winterjas het pas op de laatste dag voor gezien. Maar koud was het. Bibi sliep ‘s nachts bij ons in bed om een beetje op temperatuur te blijven.

Overdag wandelden en fietsten we (Bibi achterop, met een lange sjaal vastgebonden in een rotan kinderstoeltje dat weer met touwtjes aan de bagagedrager was bevestigd - hoezo ISO?) en aan het eind van de middag warmden we weer op bij het haardvuur in het hotel waar onder andere Anita Meijer en Doe Maar uit de speakers kwam (huh?). Ik had ergens iets gelezen over gebraden hond op een voor mij onleesbaar Chinees menu, maar die zorgen waren in elk geval voor wat betreft het zeer organisch verantwoorde hotel voor niets geweest. Het eten was er heerlijk en het menu tevens Engelstalig. Buiten het hotel nam ik het zekere voor het onzekere door alleen vegetarische hapjes te bestellen (die de ene keer lekkerder waren dan andere keer): voor mij geen Wild West. Wel zagen we een keer tijdens de lunch in een soort wegrestaurant hoe de kip (voor het gerecht dat een stel Chinezen bestelden), eerst door de serveerster moest worden gevangen (met een schepnet) en gewogen (om de prijs van het gerecht te bepalen) voordat de kok aan de slag kon - maar dat was niet meer dan apart. Een paar tafeltjes verderop werd niet veel later een bestelde slang (alive and kicking) een kopje kleiner gemaakt en toen “uitgeknepen” (sorry, ik kan er ook niks anders van maken) boven een glaasje dat vervolgens door de (Westerse!) mannelijke leden van het gezelschap werd leeggedronken. Na een poosje kwam ook de slang zelf, klaargemaakt, op tafel. Tja. Dat was dan wel nog weer wat aparter.

Na een paar hele leuke dagen trokken Jannie en Marten verder China in waar het, zo heb ik onlangs uit hun mail begrepen, nog kouder is (mutsen, handschoenen, dat werk) en vlogen wij weer naar Hong Kong waar het ook ineens “winter” was. Aan verwarming doen Chinezen blijkbaar niet, dus het was hier zo nu en dan echt fris (pyama aan in bed en Bibi 's nachts in pyama en slaapzak onder een dekentje). Op straat droegen mensen ineens dikke bontjassen en mutsen en UGG’s – dat vond ik dan wel weer een beetje overdreven, maar enfin. Na een week “winter” is het hier sinds het weekeind weer lekker. De vooruitzichten zijn de hele week zonnig met een temperatuur van 18-24 graden. Eind november: heerlijk.

Yangshuo met Jannie & Marten

2009-11-19T15:36:00.003+08:00

Rock me Amadeus

2009-11-07T09:27:00.005+08:00

Gisteravond naar Die Zauberflöte geweest, in het Hong Kong Cultural Centre hier in Tsim Sha Tsui. Oog(en oor)strelend, hoewel we soms wel wat werden afgeleid door mensen in het publiek. Terwijl in de rij voor ons een moeder de hele opera voor haar dochtertje van een jaar of zeven aan het vertalen was en na twee uur ook haar zoontje van een jaar of zes (die er toen tabak van kreeg en op het balkon mee begon te drummen), in het gareel moest zien te houden, zat twee rijen achter ons een stel meiden te ouwenelen, trok rechts van ons iemand (PSSSJJJJJ!!!!) een blikje open en kwam halverwege de eerste act een grote groep laatkomers binnen, op zoek naar hun zitplaats. Het was mijn eerste operabezoek, maar dit is volgens mij toch onbestaanbaar in Nederland. Enfin, het was desalniettemin erg leuk. Vanochtend tijdens de koffie draaide Bauke, om nog even in de sfeer te blijven, Falco’s Rock me Amadeus. Bibi headbangde mee. Gezelligheid.

De rest van de week was ook heerlijk. Het weer is hier nu zoals je zou wensen dat het weer altijd is: rond de 25 graden, niet te vochtig en lekker zonnig (al was het dinsdag ineens een soort van koud), ik heb elke nacht redelijk tot goed geslapen (knock on wood) en had allemaal leuke afspraken.

En vandaag komt er weer bezoek uit Nederland! Vanmiddag halen we mijn schoonouders op van het vliegveld. Zij blijven tot woensdag bij ons in Hong Kong logeren en daarna gaan we met z’n allen een paar dagen naar Yangshuo in China. Zondag gaan wij weer terug naar Hong Kong en trekken Bauke’s ouders verder China in. Over aanloop hebben wij hier in het verre Oosten dus niets te klagen! Erg leuk. ‘t Zal wel weer even stil worden vermoed ik, op het blog.

Woensdagochtend: op weg naar de supermarkt

2009-11-04T12:45:00.021+08:00

Het zonnetje schijnt....

De lucht is blauw...

Iemand doet tai-chi...

En Bibi maakt vrienden...

Zo simpel gaat dat...

Als je nog geen 2 bent...

Kwestie van in elkaars buurt blijven...

Op verzoek: Sanya

2009-10-30T13:34:00.020+08:00

Twee dagen voor ons vertrek naar Sanya had ik tijdens het eerder genoemde Charity-event een gesprek met een van de gasten (die het wél had begrepen: in snoezig jurkje vergezeld van Chanel-handtas) en vertelde ik enthousiast over ons aanstaande weekeindje weg. Haar reactie: Als ik echt alles heb gezien dat ik hier wil zien, dan ga ik heel misschien nog wel een eens keertje naar Sanya. Ooit. Zelf zou ze twee dagen later naar Cebu gaan (op de Philipijnen). Enfin.

Het is maar één uur en tien minuten vliegen naar Sanya, dus als je vroeg vliegt, zoals wij op zaterdagmorgen omstreeks 9 uur, heb je de hele dag nog voor je. (Grappig genoeg stond de dame die nog liever dood ging dan naar Sanya, met haar man, dochter en helper achter ons in de rij bij de douane, op weg naar Cebu. Dat is d’r nou! siste ik tegen Bauke, die ik over het eigenaardige gesprekje had verteld. Alsof SEEBOEH zo leuk is, reageerde Bauke zachtjes. Niet leuk dan? vroeg ik hoopvol - dat zou d’r leren! Ach, zei Bauke schouderophalend, ik geloof van wel.)

De weersvooruitzichten waren niet zo goed, terwijl het in Hong Kong nou juist het mooiste weer van de wereld was geworden en Hainan een sub-tropisch klimaat heeft, dus het mooiste weer van de wereld zou moeten hebben, maar we hadden mazzel: eenmaal in Sanya was er geen wolk te bekennen! Pas toen we twee dagen later in het vliegtuig terug naar Hong Kong zaten, begon de lucht boven Sanya donker te kleuren.

Hoe was Sanya? Tja, Mickey en Ryanne: omdat we maar heel kort gingen (2 dagen) hebben we het resort nooit verlaten en van Sanya alleen het strand gezien - wat absoluut prachtig was, dat wel! (Om precies te zijn: het privestrand van het resort was prachtig. De rest van het strand waarschijnlijk ook, maar daar zijn we niet geweest.)

Het resort dan. Wij zaten in het Kempinski, zeer luxe, zeer groot (klein heeft eigenlijk onze voorkeur maar je kunt niet alles hebben), zeer mooi en van alle gemakken voorzien: een hotelkamer bijna zo groot als ons hele appartement (daar zit je al snel aan, hoor ik sommige mensen nu denken), een balkon met een enorm stenen vierkant ligbad waar we met het hele gezin in paste, een gigantisch zwembad met een soort grachtjes zodat je er rondom kunt zwemmen, grote glijbanen waar Bauke en Bibi samen vanaf roetsjten en een kunstmatig aangelegd ieniemieniestrandje in een uiterwaard van het zwembad, voor allerkleinsten met schepjes en emmertjes.

Verder dus dat prachtige, brede en goed schoongehouden strand met fijn zand, heerlijke ligstoelen (een soort bedden eigenlijk, we hebben er met z’n drieen een middagdutje op gedaan), hangmatten tussen de palmbomen, obers met menukaarten die langskomen om te vragen of je nog zin hebt in een hapje of drankje van het één of ander en genoeg witte badjassen om alle hotelgasten dagelijks van een schoon en gladgestreken exemplaar te voorzien - zodat je die gewoon de hele dag kunt aanhouden, mits je aan het zwemmen bent natuurlijk of aan je tan werkt. Uitermate rieleks dus.

Het ontbijt bestond uit een buffet met alles wat je maar kunt verzinnen, en de rest van de dag was er de mogelijkheid om op verschillende plekken (waaronder een strandtent met vis van de bbq) te eten en te drinken. Wat wil een mens nog meer?

Nou. Meer niet. Minder soms wel.

Minder harde muziek bijvoorbeeld, in het Deutsche Brauhaus Restaurant mit Brauhaus Bier, Schnitzel und Kartoffelsalat. En liefst ook één soort tegelijk – en niet buiten een ander melodietje dan binnen, zodat je steeds een zweem van de binnenmuziek door de knoertharde buitenmuziek heen hoort denderen. (De Scorpions binnen en Christina Aguilera buiten – of iets in die geest.) Jemig de pemig! Zelfs Bibi stak op enig moment haar vingers in haar oren. De serveerster lachte erom: So cute!; maar ik greep het moment aan om eens ernstig in onderhandeling te gaan over de muziek. De muziek ging zachter (Halleluja!), maar niet lang daarna begon op zeer luid volume de band te spelen: een Philipijns heupwiegend trio (twee dames en een heer met korenblauwe glimbroeken) dat luvsongs uit de jaren zeventig en tachtig ten gehore bracht - zó extreem slecht dat het eigenlijk wel weer humor was.

(Minder betalen voor een fles wijn zou ook prettig zijn en misschien iets minder personeel dat alleen Chinees spreekt zodat je, als je bijvoorbeeld vraagt of er ook een pierebadje is, niet eerst een kinderstoel en daarna een EHBO-doos krijgt aangeboden.)

Verder was het, om met de woorden van een van onze goede vrienden te spreken, gewoonweg ontzettend genieten geblazen, en wil ik hierbij Sanya iedereen , hoewel dus ongezien, van harte aanbevelen!

Stukje Wereldomroep

2009-10-30T08:21:00.005+08:00

Hier mijn tweede stukje voor de Wereldomroep dat gisteren online is gegaan, over Shoppingopportunities in Hong Kong.

Staartjes!

2009-10-28T20:54:00.000+08:00

Gekkenhuis

2009-10-28T13:32:00.010+08:00

Sjo. Nou. Dat was even een lange blogloze periode. Eerlijk is eerlijk: ik heb er ook niet zoveel zin in de laatste tijd, in dat geblog. Maar daarnaast hadden we het hier ook ineens DRUK: 8 oktober kwam Herke een lang weekeind op bezoek en nog maar een paar dagen geleden zijn Joep, Jacqueline en Nienke, na een week in Hong Kong gebivakkeerd te hebben, weer naar Nederland vertrokken. Verder zaten wij afgelopen weekeind met onze billen op het warme strand van Sanya op het Chinese eiland Hainan en had ik vorige week - naast het bezoek van onze Nederlandse vrienden - ook ineens allerlei afspraken met Hongkinese vrienden dan wel potentiële nieuwe Hongkinese vrienden.

Zo bezocht ik vorige week in drie dagen twee keer Disneyland Hong Kong (ik heb maar meteen een jaarkaart gekocht); aten wij de afgelopen 11 dagen 9 keer uit (eigenlijk tien keer, want ik had tussen de bedrijven door ook een lunchafspraak); bezochten we Lantau, Lamma, “het eiland” en “ons buurtje”; zaten we twee keer een uur en tien minuten in een vliegtuig en belandde ik totaal underdressed op een charity event ten behoeve van zielige Hongkinese kindertehuiskindjes. (‘t Was een doodgewone donderdagmiddag maar zo’n beetje alle aanwezige dames hadden cocktailjurkjes aan met hoge hakken eronder, elegante tasjes aan hun arm, net iets teveel make-up op hun gezicht en goed gekapte haren. Ik had mijn witte spijkerbroek aan - vond ik al zeer gewaagd gezien eerdere avonturen met witte broek - en een leuk maar wel gewoontjes bloesje met, daar kwam ik helaas net te laat achter, namelijk toen ik de deur al uit was, ZWEETPLEKKEN onder de oksels - van al die stressige haast natuurlijk! In de gangen van Sorrento probeerde ik nog een beetje nonchalant met mijn armen door de lucht te wapperen, in de hoop dat de airco e.e.a wat zou doen opdrogen, maar het mocht niet heel erg baten. Mijn coup was natuurlijk catweazle. Morgen ga ik naar de kapper.)

En zo veranderde het sukkeltempo waarin mijn leven (en dat van het Bibeltje) zich tot dan toe afspeelde, ineens in een snelle draf, met haast en stress en zweet en geen tijd voor mail, skype of blog.

Gekkenhuis.

Wel erg gezellig natuurlijk.

Bibi’s vocabulaire

2009-10-16T18:35:00.010+08:00

Bibi snapt al veel meer dan ik denk. Al is haar eigen vocabulaire voorlopig beperkt tot:

Sjo (Zo)
Nouw (Nou)
Sjo, nouw (Zo, nou…)
Haajieoo (Hallo)
Babai (Dag dag)
Bah
Bal
Nee
Mama
Papa
Oh ooh

en snap ik haar vaak helemaal niet; ze begrijpt heel veel van wat wij zeggen. Zo was ik laatst een beetje pissig, omdat ze onze slaapkamer in een onbeheerd ogenblik overhoop had gehaald en op een oordop stond te kauwen. Waar is nou die andere oordop? - vroeg ik haar. Ze haalde haar schouders op. Nou, zei ik toen, ga die dan maar es even zoeken. Dat deed ze, op handen en knieën, om zich vervolgens met die oordop en een grote grijns op haar gezicht weer bij mij te melden: Sjo!

Van die dingen.

Maar soms snapt ze er ook helemaal niks van. Vanmiddag gingen wij dan eindelijk samen die lang beloofde fiets kopen! Roze en van Hello Kitty, want die probeert ze de meisjes in de speeltuin altijd afhandig te maken. We waren in die vreselijke Toys ‘r Us – een soort Intertoys of Bart Smit, maar dan vele malen erger. Ik wees een roze Hello Kitty exemplaar aan, zodat Bibi hem even kon uitproberen. Helemaal in d’r nopjes, het schetekind! Dat die fiets een showfiets was, en wij hem echt gingen kopen, maar deze teruggezet moest worden bij de andere showfietsjes, ging er niet in. Woedend was ze: Nee, nee, nee, nee, nee!!!!!

Enfin.

Ons engeltje heeft een fietsje. Nu nog leren fietsen.

Integratie = Minder inspiratie?

2009-10-16T12:43:00.004+08:00

…En dan is daar het moment dat je je niet langer dagelijks verbaast of opwindt over gekke gewoontes van rare Chinezen; weersomstandigheden die voor een catweazle-kapsel zorgen; kakkerlakken die in je keuken wonen en de gestoomde kippenvoeten, geroerbakte vissenmaagjes en chilled seablubber op het menu van het restaurant waar je met je echtgenoot aan het lunchen bent…

Zou ik nou geȉntegreerd zijn?

Niet zo handig, bloggenderwijs.

Herke op bezoek

2009-10-13T18:18:00.002+08:00

Swarovski Mercedes in Elements

2009-10-13T18:17:00.001+08:00

Strandpret

2009-10-13T18:15:00.000+08:00

60 jaar Volksrepubliek China

2009-10-02T10:23:00.017+08:00

Op 1 oktober, 60 jaar geleden, riep Mao de Volksrepubliek China uit. Dat werd gisteren ook in Hong Kong gevierd. Iedereen was vrij (uiteraard met uitzondering van het winkelpersoneel - want wat moet je anders op je vrije dag?) en 's avonds ging er voor 3 miljoen Hong Kong Dollar vuurwerk de lucht in. Vanaf het gemeenschappelijke terras (op de 62e verdieping) van de nabijgelegen Arch, waar Ilse en Remco wonen, hadden we goed zicht op de Victoria Harbour, waar het allemaal gebeurde. De skyline van HK-eiland was voor de gelegenheid eens niet verlicht. Ik was mijn camera vergeten maar Bauke heeft wat foto's met mijn mobieltje gemaakt - zie slideshow. Bibi vond het allemaal maar griezelig.

PS:

2009-09-30T09:00:00.009+08:00

Toegegeven, het was een beetje een vilein stukje gisteren. Vooral van die laatste alinea dacht ik vanochtend: Auw! Moest dat nou echt? Ik weet per slot van rekening ook wel dat Jan en Thea het niet slecht bedoelden. Toch vond ik dat ze het een beetje verdienden. Op Internet heeft en geeft iedereen maar z’n mening over alles en iedereen, vlug vlug, krabbel krabbel, één klik op de muis en klaar. Heel vaak zonder verder te kijken dan hun neus lang is en nog veel vaker uit profileringsdrang. Begin een blog! denk ik dan. Maar dat is natuurlijk maar mijn bescheiden mening. Ondertussen heb ik toch ook lichte wroeging. Jan, Thea: mea culpa - een beetje.

Lieve Jan en Thea,

2009-09-29T18:21:00.017+08:00

Allereerst: hartelijk dank voor jullie reactie op mijn stukkie dat ik voor het Wereld Expat Magazine heb geschreven. Lief ook dat jullie je zo om mijn welzijn bekommeren. Ik was wel een beetje verbaasd dat ik kennelijk zo’n ongelukkige indruk heb achtergelaten. Ik heb de tekst nog een paar keer herlezen - zou de eindredactie dan toch ? – maar nee.

Je hebt natuurlijk gelijk Jan, dat als je in den vreemde een baan zoekt, je den vreemde beter leert begrijpen (of in elk geval sneller). En Thea: studeren of vrijwilligerswerk is uiteraard óók een optie voor de expatvrouw. Een oppas is hier inderdaad ontzettend goedkoop! Voor nog geen 500 euro per maand heb je niet alleen een oppas, maar iemand die zes dagen per week 24 uur per dag tot je beschikking staat. Je kind verzorgen, koken, de ramen lappen (ook aan de buitenkant, en dat op de 29e verdieping!), de boodschappen doen: niets is ze te gek. En ook nog eens live-in, Thea, zoals jij me, met je 16 jaar Aziȅ-ervaring, aanraadt. Dat je appartement nog geen honderd vierkante meter groot is maakt niet uit, want ze nemen al genoegen met de gangkast – of een plekkie op de vloer in de kinderkamer. (Trouwens ook handig als je kind ‘s nachts steeds wakker wordt, hoef je er zelf niet uit.) Kortom: voor het geld hoef je het niet te laten.

Alle gekheid op een stokje (Spass bei Seite, zou mijn overgeȉntegreerde expat-bruder zeggen) ik begrijp heus wel waar jullie bezorgdheid en lieve tips vandaan komen, maar ik bedoelde met mijn stukkie alleen maar te zeggen: je hebt ying en je hebt yang, er zijn bergen en er zijn dalen, goeie tijden en slechte tijden en elk voordeel hep z’n nadeel - jullie begrijpen vast wat ik bedoel. Dat was zo in Amsterdam en dat is hier niet anders, maar dan op z’n Chinees - maar dat maakt het nou juist zo bijzonder! En hoewel ik daar in mijn stukkie verder niet over heb uitgeweid: dat fulltime moederschap is op dit moment een bewuste keuze. We hebben wel een lieve oppas die een paar keer per week op ons meidje past zodat ik even “los” kan, maar dat is dan ook precíes goed, want hoe goedkoop zo’n live-in huishoudster ook is: daar zou ík nou ongelukkig van worden (maar dat ben ik natuurlijk, Thea). En ohja, niet om nou iemand de ogen uit te steken, maar ik heb het juist zo getroffen met die husband van mij!

Kortom, ondanks de dalen, de yang, de ying, de slechte tijden en de nadelen die ook zo z'n voordelen hebben: het gaat hier goed met mij. Het enige waar ik wel eens een beetje wanhopig van wordt, zijn die terugkerende aften, en het feit dat ons dochtertje ‘s nachts nog zo vaak wakker wordt. Ik denk zelf dat het één met het ander samenhangt, maar ik ben natuurlijk geen expert. Misschien hebben jullie nog goeie tips? Jan? Thea?

Nou we elkaar toch aan het tippen zijn – ik weet niet of jullie er op zitten te wachten, maar, dat vroeg ik me ineens af, waarom gaan jullie zelf eigenlijk niet studeren? Ik zeg, en dan noem ik gewoon maar een dwarsstraat: psychologie. Overweeg het eens. Er gaat vast een wereld voor jullie open. En Thea, jou wil ik toch ook, van vrouw tot vrouw, een persoonlijk hart onder de riem steken. Want daar zit je dan, met je 16 jaar Aziȅ-ervaring, in Southampton - of all f***ing places - waar het volgens jou pas écht afzien is. Jemig meid. Ik zie je er helemaal zitten. Op je tandvlees en alles. Brrrr. Rot hoor. Hang in there baby!

Veel liefs en een hele dikke pakkerd uit een opgewekt Hong Kong,
Sanne

Keek op de week

2009-09-25T13:49:00.017+08:00

Deze week kwam het nieuwe (digitale) “Wereldexpat Magazine” van de wereldomroep uit, met daarin het stukje dat ik voor de rubriek “Expat aan het woord” heb geschreven. Door de verwijzing naar mijn blog schoten de bezoekersaantallen omhoog, wat natuurlijk wel een geinige bijkomstigheid was. Leuke reacties ook, van andere expats die zich in mijn verhaal herkenden. (Plus een wat typische respons van ene Jan, die vindt dat ik ongelukkig klink en een baan moet zoeken. Huh? Enfin.) Ik heb bij de Wereldomroep nog drie stukjes weten te bekokstoven, een soort columns, en dan betaald, dus dat is natuurlijk erg leuk (moet mijn writersblock binnenkort wel verdwijnen, anders krijg ik nog werkstress!).

Deze week ook een zwangerschapstest gedaan, omdat ik niet snapte waar al die extra kilo’s ineens vandaan komen (en ik er toch nog eentje had liggen – een zwangerschaptest bedoel ik). Ik was niet zwanger. Reactie Bauke: Zal ik ook een zwangerschapstest doen?

Gisteren gezellig gelunchd met Ans en Wytske en, heel verstandig, een salade besteld. Tijdens het eten veel gesprekken over eten. Is Chinees eten wel zo lekker? Waarom eet ik in Thailand maar ook in Amsterdam lekkerder Thais dan in Hong Kong? Waarom valt het Indonesische eten in Indonesië zo tegen? Waarom verkoopt de supermarkt honderd soorten sojasaus maar geen ketjap? Waar kun je hier een behoorlijke sambal krijgen? Na afloop van de lunch had ik stiekem nog een beetje trek - thuis nog een appel, een rijstwafel en een handje nootjes gegeten.

Ook gisteren: met de familie onze derde en laatste hepatitis-shots gehaald. Brrr. De wachtkamer was erg druk en klein. Bibi was niet te houden en rende als een bezetene lachend en gillend door de kleine en drukke wachtkamer (nu lach je nog, dacht ik). Na vijf minuten wachten dienden de eerste oorsuizingen zich bij mij aan. Toen we aan de beurt waren, ben ik er maar weer bij gaan liggen. Het gaat wel steeds beter: de paniek begint tegenwoordig pas ter plaatse en niet al een week eerder, ‘s nachts in bed. Na afloop is de “herstelperiode” ook aanzienlijk korter: het duurt een minuut of vijf en dan ben ik weer up & go. Kwestie van vaak blijven doen waarschijnlijk. Bibi vond het maar niks en sloeg de hand van dokter So opzij, waardoor ze nu een kras van een naald op d’r dijbeen heeft. Jek.

Verder is het de hele week al heerlijk weer! Lekker warm maar niet té, een wat drogere lucht en een fijn briesje. Daardoor met Bibi veel tijd in de speeltuin doorgebracht, waar het aan het eind van de middag tegenwoordig weer gezellig druk is. Meest gehoorde opmerking van ouders/helpers tegen hun kroost: share! Zit nog niet in hun systeem.

En dan nog uit de Fokke en Sukke-scheurkalender deze week, getiteld “Fokke en Sukke denken met weemoed terug”: Fokke en Sukke zitten in een origineel Kantonees restaurant. Zegt Fokke: Geen saté-saus, zelfs geen kroepoek!! Zegt Sukke: Waar is de tijd gebleven dat dit een authentiek Chinees-Indisch Restaurant was?

Korte metten

2009-09-22T15:58:00.012+08:00

Een paar weken geleden kreeg ik een berichtje op facebook van een vriend uit het verleden die ik al meer dan twintig jaar niet heb gezien. Even oud als ik, al 19 jaar samen met dezelfde vrouw, zeven jaar geleden getrouwd en twee zoontjes rijk. Wat mooi dat je de ware zo snel hebt gevonden, schreef ik terug. En: ik heb daar veel langer over gedaan, maar toen het eenmaal zover was, hebben we er ook geen gras over laten groeien. We zijn deze zomer vier jaar samen, binnenkort drie jaar getrouwd en in december wordt ons meisje twee.

Gisteren was het drie jaar geleden dat Bauke en ik trouwden. We hadden toen het mooiste weer van de wereld: 24 graden en de hele dag een stralend blauwe lucht zonder ook maar één wolkje. We aten bij Elkaar, trouwden in de Stopera, feestten in KHL en lieten ons, champagne-proostend, over de Amsterdamse grachten per rondvaartboot vervoeren - van Elkaar naar de Stopera en van de Stopera naar KHL. Veel gasten had ik nooit eerder gezien en dat gold ook voor Bauke. Iedereen was er: oude en nieuwe vrienden, verre en naaste familieleden, mensen uit binnen- en buitenland, collega’s van nu en van vroeger. We kenden elkaar toen pas een jaar (en twee maanden). Jullie maken korte metten! - ik hoor het Wilco nog zeggen, in zijn Nederduits.

Om ons driejarig jubileum te vieren, zijn we gisteravond uit eten gegaan bij Felix in het Peninsula hotel. Een echte filmsterrenlocatie (ontwerp van Philippe Starck) met een prachtig uitzicht op de skyline van Hong Kong, heerlijk eten en een mevrouw in een (eveneens designer) wc die voor het handenwassen zeep in je handen giet en je na afloop van een handdoekje voorziet. We smulden van een zesgangendiner met andere wijn bij elke gang (Hmmm deze is ook lekker!) kletsten over het heden (Als ik dát doe denk je natuurlijk: die lul – haha! Maar Bauke, ik denk over jou nóóit: die lul!) het verleden (Wat deden we vorig jaar ook alweer op deze dag?) en herinneringen aan een verder verleden, nog zonder elkaar (Zoals aan: de kat van mijn tante Pien, Ceasar, zo wild dat ze hem - als een soort huurmoordenaar – alleen met haar leren handschoenen aan aaide. Ja, je bent een lief beest, een líef beest!, zei ze dan. Gegege. Ooit kwam ze de woonkamer binnen met een dienblad vol thee, terwijl Ceasar aan zijn nageltjes in haar rug hing. Een líef beest!). Verder spraken we af om eens wat vaker met z’n tweetjes op pad te gaan – dat hadden we ons toch voorgenomen voordat we naar Hong Kong verhuisden, waarom deden we dat eigenlijk niet?

Wat goed is komt snel, zei Bauke drie jaar geleden. En gisteravond: op nog zestig jaar samen! Proost! Lang leve de korte metten!

Vandaag drie jaar getrouwd!

2009-09-21T17:02:00.002+08:00

Blootje

2009-09-20T11:52:00.001+08:00

Met Bas naar Happy Valley

2009-09-20T11:48:00.004+08:00

Woensdagavond met Bas naar de paardenraces in Happy Valley geweest. We hadden een tafel in de Stable Bend Terrace: een BBQ-restaurant met uitzicht op de renbaan. Totale inzet 550 HKD, totale winst bijna 2000 HKD - met dank aan Bas, Harry Harry en Lucky Baby. (Voor een vergroting: klik op de foto.)

Alles weer rustig

2009-09-15T12:49:00.003+08:00

Na een onrustige nacht waarin de wind bleef brullen (windsnelheden van 130 km per uur, las ik net op Ans’ blog), onze airco’s vreemde harde pruttelgeluiden maakten en Bibi ook weer van zich liet horen (ze lag vannacht weer een poosje als een babychimpje bovenop me, met haar armpjes om mijn nek heengeslagen, mmm), is vanochtend omstreeks 10 uur het waarschuwingssignaal 8 weer teruggeschroefd naar T3. Gelukkig maar. Al is het natuurlijk wel spannend, zulk noodweer (zolang je tenminste veilig binnen zit en het maar niet te spannend wordt) en bovendien gezellig: bij 8 hoeft niemand naar z’n werk. Als de waarschuwing van 8 naar 3 gaat, schijn je weer binnen twee uur op je werk aanwezig te moeten zijn, zo leerde Bauke vanochtend toen hij op kantoor aankwam. Hij was er omstreeks 11 uur, als één van de eersten.

(Er geldt hier een heel stelsel van waarschuwingssignalen waar we nog niet echt chocola van kunnen maken - waarom de waarschuwing bijvoorbeeld van 1 naar 3 naar 8 gaat is ons een raadsel en wanneer is er nou sprake van een tyfoon? - maar voor de Pelleboeren: klik hier)

Hopelijk is de rust voorlopig even wedergekeerd want vanavond komt Bas! Hij is voor werk in Jakarta en komt, voordat hij weer terug naar Nederland gaat, twee dagen bij ons logeren. En dan is het natuurlijk wel leuk als we niet rummikuppend aan huis gekluisterd hoeven te zitten.

Storm! Tyfoon?

2009-09-14T18:09:00.007+08:00

Hier een zeer rustig weekeinde achter de rug (zeg maar gerust aartslui). Vrijdagavond bulderend van het lachen aan het “yearbookyourself”en geweest – we konden er geen genoeg van krijgen, het één was nog hilarischer dan het ander. Zie onder enkele resultaten. Verder dan wat boodschappen en gezamelijke tukjes kwamen we zaterdag en zondag niet – we hadden weer een paar tropenweken achter de rug, slapenderwijs, vandaar de ontbrekende lust om iets te ondernemen. Gelukkig zat het weer ook niet mee.

Vandaag staat in het teken van harde wind, er was de hele dag sprake van Strong Wind Signal, No. 3:

This means that winds with mean speeds of 41 to 62
kilometres per hour are expected.

Severe Tropical Storm Koppu has intensified into a typhoon.

At 6 p.m., Koppu was estimated to be about 200 kilometres
south-southeast of Hong Kong (near 20.6 degrees north 114.8
degrees east) and is forecast to move west-northwest at
about 16 kilometres per hour towards the coast of western
Guangdong.

Inmiddels is er een Pre-8 Tropical Cyclone Special Announcement gedaan en giert de wind met veel geluid om het gebouw. Ik zat net even met Bauke op de skype en die is de zitting inmiddels aan het opheffen, hij komt er gelukkig snel aan.

Zouden we dan nu toch echt onze eerste bewuste (we zijn er een keer doorheen geslapen) tyfoon gaan meemaken? Het leek me altijd wel geinig maar ik vind het zo eigenlijk wel weer leuk genoeg.

Happy family

2009-09-11T22:47:00.010+08:00

Beginnersgeluk

2009-09-09T17:55:00.002+08:00

Gisteren toch een gewoon potje zonder toeters en bellen op de kop weten te tikken voor Bibi. Bibi keek ernaar, ging er op zitten, en draaide een drol. Alsof ze nooit anders had gedaan! Dus daar stonden we dan van aah en ooh en wat goed van jou en applaus voor jezelf. Beginnersgeluk natuurlijk, want vanochtend stond ze naast de pot te poepen (ik kon haar er nog net snel opzetten) en moest ik toch ook weer ergens een verdwaalde plas opdweilen. Hoe dan ook: we hebben een pot. En Bibi gaat er ook regelmatig even op zitten. Vindt ze leuk. Nu is er alleen wat verdeeldheid in huize Van der Woude-Doets over waar je zo’n ding dan neerzet – zolang ze er nog niet vertrouwd mee is en niet zelf kan aangeven dat ze erop moet. Kan het, zolang je de pot maar steeds grondig schoonmaakt, niet zoveel kwaad hem gewoon in de woonkamer neer te zetten zodat ze er “spelenderwijs” vertrouwd mee raakt – of moet ‘ie, uit hygienisch oogpunt, op vaste tijden tevoorschijn worden gehaald en daarna weer worden opgeborgen?

Oralmedic, blootvogels en kakkerlakken

2009-09-07T13:33:00.007+08:00

Een week thuis zijn we inmiddels, en terug in ons oude ritme. Bibi wordt nog wel wakker ‘s nachts, maar niet meer urenlang; ik ben een halve kilo Nederland kwijt (nog 1 te gaan) en Bauke heeft er alweer een dagje China opzitten. Verder is hier niet veel noemenswaardigs gebeurd, behalve:

Aft weg!
Toen we in Nederland waren, gaf mijn vader me een nieuw middel tegen aften en het is bijna niet te geloven maar HET WERKT ECHT!!!! Je smeert het op de aft, de pijn verdwijnt METEEN EN VOORGOED en één tot twee dagen later is ook de aft zichtbaar weg. Het is vermoedelijk een zeer agressief middel: het stukje wang dat ik ermee insmeerde sloeg er meteen wit van uit, alsof het ter plekke afstierf, maar dat kan me niet bomme want het werkt! Oralmedic heet het middel – ik heb vanochtend even bij de drogist gekeken of ze het hadden maar helaas, Mannings heeft het in elk geval niet. Bij deze daarom een oproep aan iedereen uit Nederland die ons nog komt opzoeken: neem een paar verpakkingen Oralmedic mee! (Dit klinkt hebberig maar 1 verpakking is slechts goed voor 3 aften …)

Blootvogel
Bibi wil steeds bloot. Ze trekt al haar kleren uit, luier incluis, en loopt dan met haar blote appelbilletjes door het appartement te paraderen. Zaterdag lag er in een hoekje van de kamer ineens een mini-drol en zondag deed ze twee keer een plas, gewoon daar waar ze toevallig stond te blootvogelen. Tijd voor een potje, dachten we, maar bij de plaatselijk “Babies ‘r us” verkopen ze alleen potjes met toeters, bellen en geluid. We zijn nu op zoek naar een plain old potty.

Kakkerlakken
Bauke ziet steeds kakkerlakken! Getverdegetverdegetver! “Ik zag weer een kakkerlakje”, zegt hij dan als hij uit de keuken of badkamer terugkomt. Terwijl de kakkerlakbestrijding het hele appartement onder handen heeft genomen terwijl wij in Beijing waren, nog maar kort geleden dus en ik bovendien een schoonmaakfundamentalist ben. Ik ben hevig verontrust en bezin mij op verdere actie.

We zijn weer thuis (het is weer feest)

2009-09-03T15:37:00.041+08:00

We zijn weer thuis
En waar het ook op slaat
We weten wel weer welke kant het op gaat
We zijn weer thuis
Het is weer raak, het is weer feest
Of we nooit zijn weggeweest
(Uit “We zijn weer thuis”, tekst J. Plafond)

Bibi heeft een jetlag. Maar is het eigenlijk wel een jetlag? Of is het gewoon weer raak, is het feest weer begonnen? Na vier grotendeels slapeloze nachten (waarvan één totaal slapeloze in het vliegtuig) ben ik bijna alweer toe aan vakantie. Jezus te paard zeg. De eerste twee nachten thuis was ik ‘s nachts een zeer liefhebbende moeder met een eindeloze hoeveelheid geduld en medeleven, maar vannacht voelde ik mezelf plotseling transformeren tot Hulk. En al weet ik heel goed dat al die adrenaline zéker niet bevordelijk is voor een goede nachtrust, ik kon er gewoonweg niks tegen doen (maar dat is dan ook Hulk-eigen).

Gek genoeg had Bibi op de heenweg weinig last. De eerste dag werd ze weliswaar erg vroeg wakker en is Bauke (zodat ik nog even door kon slapen, de schat) met haar uit wandelen gegaan langs de Amstel. Mensen hadden wel een beetje vreemd opgekeken: wat doet die man hier met dat kleine meisje om 5 uur ‘s ochtends langs de Amstel? De volgende dag werd ze ook vroeg wakker, maar sliep ze na een korte toespraak van haar moeder (“Bibi, het is nu 4 uur. Het is nacht. Ik ga niet zoals Papa met je uit wandelen. Echt niet. Eerlijk niet. Heus niet. Ga maar weer lekker slapen.”) gewoon weer verder.

Maargoed. We zijn dus weer thuis. De vakantie in Nederland was fijn (al was het programma erg vol en hebben we jammer genoeg niet met iedereen kunnen afspreken), het was goed om familie en vrienden weer te zien en alles was natuurlijk lekker vertrouwd.

Wat me in Amsterdam na zes maanden Hong Kong wel ineens opviel, was de hoeveelheid leipe mensen die er eigenlijk op straat loopt. Nou staat ons appartement natuurlijk in een Prachtwijk en ik wil niet beweren dat er geen leipe Chinezen zijn (integendeel, zou ik bijna zeggen, maar daar lijkt aan de oppervlakte minder loos), maar allemachtig zeg.

Het Oosterpark (met uitzondering van het speeltuintje en het pierebad) lijkt door de weeks zelfs bijna compleet door afwijkende types te worden bevolkt – van gezellige stoners en onschuldige dronkelappen met plastic tasjes en blikjes bier, tot benevelde kwajoepen en regelrechte engerds met een fles bier en/of joint in de ene hand en een grote hijgerige pitbull aan een strak gespannnen riem aan de andere. Nou kan afwijkend vaak wel op mijn sympathie rekenen, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik me zo nu en dan toch ook wat geïntimideerd voelde – met het Biebje en die pitbulls en alles.

Is het in China bovendien not done om je (negatieve) emoties te laten zien, in Amsterdam lijkt het juist de norm om alles wat je niet bevalt er meteen maar verbaal uit te gooien. “Hé ke-lootsak, ken je godve-rre-domme niet uitkijke!” Dan ben je het maar kwijt ook, hè. Vrouwen die hun vriend per gsm uitkafferen voor alles wat rot en ellendig is (zodat de rest van de mensen in de rij bij Albert Heijn het ook hoort) of kinderen die luid en duidelijk tot de orde worden geroepen (Wesley, hierrrrrkomen, NU!) – als je een tijdje weg bent geweest, valt dat soort dingen dus blijkbaar op.

Maar ook opvallend: de Nederlandse gezelligheid. Jawel! De gezelligheid! Zeker als het lekker weer is, want je weet in Nederland maar nooit wanneer het lekker weer is, dus als het dan eens lekker weer is, dan moet dat natuurlijk gezellig met elkaar worden gevierd. Amsterdammers zetten dan hun keukentafel op het trottoir, een paar klapstoelen eromheen, flesje rosé erbij, stokbroodje tapenade, broekspijpen opgerold zodat de benen ook wat zon krijgen: gezelligheid! Ik zou zo willen aanschuiven. En dan dat fijne Amsterdamse ouwe-jongens-krentenbrood. Je hangt even met je kop uit het raam van je appartement en hebt zomaar ineens een gesprek over niks met een wildvreemde kerel op de stoep aan de overkant: Dag schat, alles goed? Ja lekker hoor! Weertje hè? Nou! Rustig aan hè, vandaag. Doe m'n best. Nou lieverd, tot ziens dan maar weer hè! Doedoei!

Al voelt Hong Kong inmiddels als thuis, in Amsterdam zijn we natuurlijk toch nog altijd méér thuis. In ons eigen appartement op de eerste verdieping, met bakker Hartog aan de overkant en vrienden en familie zo voor het grijpen. Of we nooit weg zijn geweest.

PS
Vergeet ik bijna:

5 kilo mosselen
6 pakjes rauwe ham
2 pakjes ossenworst
All you can eat thee- en Duitse smeerworst voor Bauke
4 droge worstjes
Khomeini - en extra belegen kaas
1 extra grote zak AH- Shanghainoten (zeer tegenvallend, wat heeft Albert Heijn hiermee gedaan?)
1 pak speculaas (Hartog)
4 pakken kaas- en sesamcrackers (Hartog)
Een stuk of wat zes-granen-halfjes (Hartog)
3 haringen (slechte score)
4 BBQ’s
3 keer saté met frieten
2 porties kibbeling

Burp. Oeps. Pardon. En samen bijna 3 kilo zwaarder. Oef.

(Ik neem nog maar eens een worteltje.)

Toedeloe

2009-08-12T18:04:00.012+08:00

Vandaag was er dan echt geen ontkomen meer aan: de koffer inpakken. Zo’n beetje de hele dag mee bezig geweest, maar nu lijkt de klus godzijdank geklaard. Bauke’s spullen passen er straks alleen niet meer bij vrees ik, dus er moet toch een extra tas mee.

Verder met tranen in mijn ogen het boek Lake with no name uitgelezen (zodat ik in Nederland met 1 nieuw boek kan volstaan, dat leek me kofferpakkenderwijs wel verstandig). Lake with no name is een waargebeurd (liefdes)verhaal dat zich voor een groot deel afspeelt in Beijing, vlak voor, tijdens en na de studentenprotesten op Tainanmen Square in 1989, geschreven door de (inmiddels al een tijd Engeland wonende) Chinese Diane Wei Liang. Een mooi en aangrijpend verhaal dat waarschijnlijk nog dichterbij kwam omdat we onlangs in Beijing zijn geweest en de hoofdpersonen uit het boek van mijn generatie zijn – dramatisch wat voor een leven je dus ook kunt hebben. Enfin, hoe dan ook: een aanrader.

Nou. Dat was het voor nu. Wij gaan straks. En “thuis” in Amsterdam hebben we geen internetverbinding dus het zal hier wel even rustig worden. Maar: het houdt de laatste tijd ook niet over dus ik hoop met een stuk of wat haringen en een boterham van Hartog mijn blogbatterij (ben denk ik geïnspireerd door de kratkaker en het pondje poetsgoed van Blokker, Matthijs) ook weer wat op te laden.

Toedeloe! En tot over een week of twee.

Voorpret halve pret?

2009-08-11T18:17:00.008+08:00

Morgennacht is het zover en gaan we na een half jaar Hongkongen terug naar Nederland. Dat wil zeggen: op vakantie. Twee weken later gaan we namelijk ook weer terug naar Hong Kong. Ik verheug me op familie, vrienden en haring en ben ook benieuwd hoe het met ons appartement in Amsterdam is gesteld – daar kunnen we namelijk, bij gebrek aan een huurder, terecht. Zou Biebje het nog herkennen? En zou ze haar familie nog herkennen? Hoe zit dat met het geheugen van anderhalfjarige meidjes?

Vandaag als een dolle aan het shoppen geweest en eigenlijk nog niet klaar - de rest moet maar op het vliegveld. Vorige week dacht ik: hee, das wel leuk om mee te nemen voor die en die. Vervolgens was ik natuurlijk de klos. Je denkt dat het niet zo moeilijk moet zijn wat leuke souvenirtjes mee te nemen uit het shopwalhalla van Azië, maar dat valt nog niet mee. Het is veelal nep (jade bijvoobeeld), exorbitant duur (echte jade bijvoorbeeld), of vies (typisch Chinese snackjes, zoals stinkende gedroogde mosselen en afgehakte eendentongetjes, feestelijk per stuk verpakt in leuk folie, of een mooie doos met (braak) mooncakes – jek!). Wat wel geschikt is, is vaak niet Chinees. Hoop maar dat Japans ook mag.

Wat ook nog moet: koffers pakken. Zucht. Dat onvoorspelbare Nederlandse weer ook! Hier is het ‘s zomers tenminste altijd loeiheet en vies vochtig. Een paar jurken en slippers: meer heb je niet nodig. Net wel vast wat stapeltjes gemaakt. En toen kreeg ik ineens ontzettend zin in een glas wijn. Daar heb ik maar aan toegegeven (het is ten slotte bijna vakantie).

Morgen weer een dag.

Ook dood: Willy (fka Mink) De Ville

2009-08-08T19:51:00.002+08:00

Beijing

2009-08-04T16:38:00.021+08:00

Zondagavond laat teruggekomen uit Beijing. Wat een hevige stad. Ik moet er veel aan terugdenken. Er is zoveel moois te zien en tegelijkertijd heeft zich hier ook zoveel wreeds en ellendigs afgespeeld. En dan al die mensen! In Beijing wonen naar schatting 17 miljoen mensen en de toeristische trekpleisters lokken dagelijks ook nog eens tienduizenden Chinezen uit de provincie. Massa’s mensen dus. En ze willen allemaal met Bibi op de foto.

We hebben een een gids en een chauffeur voor ons zelf en bezoeken in vier dagen de Hemelse Tempel, waar keizers uit de Ming en Qing dynastieën baden voor een goede oogst; het immense Tiananmen plein en de Verboden Stad; de Ming graven, waar dertien keizers uit de Ming dynastie begraven liggen; de Chinese muur; het Zomerpaleis, en de Hutongs – de oude traditionele Chinese woonwijken. Tussen de bedrijven door lunchen we goed en minder goed Chinees.

We hebben ons er een beetje op verkeken. Naȉef misschien, maar het is nogal druk in Beijing. Bovendien blijkt Bibi een bezienswaardigheid. De eerste dag is het nog geinig dat iedereen ons schetekind zo mooi vindt en met haar op de foto wil. De derde dag denk ik regelmatig dat ik ga gillen.

Op Tiananmen Square staan duizenden Chinezen uit de provincie in de rij om Mao te bewonderen, die hier in een mausoleum ligt. Straatverkopers willen het Rode Boekje aan ons slijten - of willen we misschien een horloge met een afbeelding van Mao erop? Voor de ingang van de Verboden Stad wemelt het wederom van de vooruitschuifelende provincialen. Er wordt continu heel hard vanalles door luidsprekers geroepen. Ik weet niet wat of waarom.

Het is plakkerig warm en mistig. Bibi maakt stampei want ze wil uit de bugaboo. Ik wil dat eigenlijk niet hebben want het is eng druk, maar ze is niet te houden. Ze móet even. Ze mag even, maar we houden wel alletwee haar hand vast.

Mensen lopen achter gidsen met vlaggetjes aan en dragen dezelfde kleur pet of hoed. Er zijn gezinnen met tassen vol eten en drinken en babies op hun arm met blote billen of met broekjes waarvan kont en kruis open is, zodat erdoor geplast en gepoept kan worden. We denken eerst dat het een uitzondering is maar nee, die heeft het ook, en die, en die, en die. Iemand rochelt en spuugt een fluim opzij die bijna op mijn blote tenen landt.

Rond de bugaboo ontstaat regelmatig een oploopje. Chinezen wijzen naar Bibi en lachen. Ze nemen foto’s van ons schetekind; zetten al dan niet eerst een gezinslid naast haar neer. Soms vragen ze toestemming, vaak niet. Als de zoveelste Chinees niet alleen met Bibi op de foto wil, maar haar ook uit de bugaboo wil halen om haar op de arm te nemen, vind ik het wel welletjes. Zijn ze nou helemaal. Genoeg is genoeg. Basta!

Of het altijd zo druk is, willen we weten. Volgens gids Jenny (niet haar Chinese naam) komen er dagelijks veertigduizend mensen naar Tiananmen Square, het Plein van de Hemelse Vrede. Bauke oppert dat het er onlangs, op 4 juni, wel anders uitgezien moet hebben. Toen was het immers twintig jaar geleden dat het studentenprotest hier plaats vond. De Chinese regering heeft er alles aan gedaan om herdenkingen te voorkomen. Zelfs het mausoleum van Mao was die dag (onder het mom van onderhoudswerkzaamheden, lees ik achteraf in een Volkskrantartikel) gesloten. De gids schudt haar hoofd en zet haar blik stuurs op oneindig. Hier wil ze het niet over hebben, is het enige dat ze kwijt wil. Hierover mag ze het misschien niet hebben? Hierover durft ze het misschien het niet te hebben? Daar kom je niet achter. Haar mond blijft op slot.

Ook de Oeigoeren (een etnische minderheid die in China wordt onderdrukt – eerder deze maand liep een demonstratie van Oeigoeren elders in China uit op een bloedbad waarbij 140 mensen het leven lieten) blijkt een gevoelig onderwerp. Als Bauke zegt dat hij ergens heeft gelezen dat de Oeigoer-keuken één van de meest interessante keukens van China is, schudt ze haar hoofd weer en staart een andere kant op, de verte in. Bauke probeert nog wat - want hoe politiek kan de Oeigoerse keuken nou helemaal zijn - maar hij krijgt nul op het rekest.

Ik wist dat China geen vrijheid van meningsuiting heeft, maar het maakt toch indruk op me nu ik er zo mee word geconfronteerd. Ook het feit dat Mao schijnbaar nog steeds onaantastbaar is bezorgt me kippevel. Ik zeg schijnbaar, want door het gebrek aan vrije meningsuiting is niet duidelijk wat mensen nou echt kunnen en durven weten of vinden. Onze gids is een intelligente vrouw van begin dertig en haalt regelmatig uitspraken aan van de Grote Roerganger. Haar geboorteplaats is vlakbij die van Mao, vertelt ze trots. Dat er tijdens de Grote Sprong Voorwaarts miljoenen Chinezen van de honger zijn omgekomen vindt zij heel tragisch, maar Mao wist daar niks van. En tijdens zijn Culturele Revolutie is ‘slechts één klein tempeltje verwoest’ en niet, zoals vaak wordt beweerd, een groot deel van China’s culturele erfgoed – dat van dat ene tempeltje was bovendien ook nog eens per ongeluk. Ik word er een beetje stil van.

We bezoeken de Chinese Muur. Dit was voor mij altijd als iets onwerkelijks uit een sprookje, maar nu staan we er dan echt. Een indrukwekkend bouwsel met een lengte van ruim zesduizend kilometer, dat maar doorgaat en doorgaat, zover je kunt kijken. We gaan met een soort skilift naar een gerestaureerd deel van de muur in een prachtig bergachtig stuk natuur, waar een wandeling met Bibi redelijk te doen is. We moeten wel veel traplopen en daar hou ik niet zo van (ik krijg trapvrees van lange trappen – vooral trap af) maar het is wonderschoon. In één van de wachttorens rent Bibi zo hard rond dat ze valt, midden op haar neus. Ze ziet er gehavend uit.

Het Zomerpaleis en de Verboden Stad zijn eigenlijk te druk voor ons met het kleine Bibeltje. Ze stammen, net als de Ming-graven en de Temple of Heaven, uit het Chinese Keizerrijk en hebben een zelfde bouwstijl. Het is een beetje meer van hetzelfde, maar erg mooi en je wandelt er echt de oudheid binnen. De Ming-graven liggen verspreid in een droomachtige omgeving met naaldbomen waar het wat rustiger is zodat Bibi ook even los kan. De gids vertelt dat een van de keizers zijn twaalf concubines opdracht gaf om zelfmoord te plegen als hij dood ging. Konden ze hem in het hiernamaals ook van dienst zijn. Gezelligheid.

Op de laatste dag zijn we ‘s ochtends “vrij” en beginnen we de dag met een vegetarische en alcoholloze lunch in een boeddhistisch restaurant waar een Chinese Enya op luid volume door de boxen schalt. We krijgen vegetarisch spek dat niet vies is, veel lekkere groenten, een smakeloze soep en onderdrukken ons verlangen naar een koud biertje of twee. Daarna bezoeken we de Hutongs, of althans, een deel daarvan. We doen dit per riksja en te voet, en worden vergezeld door een onverstaanbare gids die ons in noodtempo door de oude woonwijken en het veel te drukke paleis van een zekere Prins Gong heen loodst. Een beetje jammer. Onderdeel van deze tour door de Hutongs is een bezoek aan een Chinese familie die de deuren heeft geopend voor publiek en dagelijks gemiddeld tweehonderd (!) toeristen ontvangt. Dat is dan wel weer erg leuk, want zo krijg je een beeld van het authentieke Beijing, maar verder hadden we hier liever op ons gemak wat rondgeslenterd en het zoveelste drukke paleis overgeslagen. Als we afscheid nemen van de familie staat de volgende groep toeristen alweer voor de deur.

We drinken (dan toch) een koud biertje (of we het warm willen, vraagt de serveester nog) bij een meer vol lotusbloemen aan de rand van de Hutongs en moeten dan weer aan onze reis naar huis beginnen. Bij het afscheid wordt gids Jenny emotioneel. En dat voor een Chinees! Ze heeft moeite haar tranen te bedwingen en zwaait ons nog heel lang na. Ze was dol op Bibi – zou dat het zijn? Ik ben een beetje onthutst. We zullen het nooit weten.

Speedy Gonzalez

2009-07-29T14:00:00.024+08:00

Vannacht de hele nacht wakker gelegen. Echt geen minuut een oog dichtgedaan. Hartkloppingen, een gejaagd gevoel, rusteloos. Ook speelde aan de lopende band het liedje Boys don't cry van The Cure door mijn hoofd. Zeer irritant.

Vandaag retemoe maar nog steeds een supergejaagd gevoel. Probeerde even een uiltje te knappen tijdens Bibi’s tukje maar lag weer plat met hartkloppingen en zweethanden.

Shit zeg, wat is dit nou weer?

Ineens kreeg ik een ingeving: toch es even googelen wat de bijwerkingen eigenlijk zijn van die medicijnen die ik gisteren van dokter Lee meekreeg. Daar was ik, in verband met symptomen die je swineflu-achtig zou kunnen interpreteren (keelpijn, loopneus), voor de zekerheid maar even langs gegaan. We moeten morgen namelijk het vliegtuig in naar Bejing en het zou toch jammer zijn als we ergens een week in Chinese quarantaine worden gezet, gegege.

Hoe dan ook: geen swineflu natuurlijk - maar ik kreeg wel een batterij medicijnen mee (maar liefst vier verschillende, wat heel normaal is hier) voor een ontsteking aan de bovenste luchtwegen. Overdreven, zou ik normaal gesproken zeggen, maar omdat ik dacht: ik kan maar beter klaar zijn met die keel voordat we aan ons tripje beginnen, heb ik die zonder nadere inspectie allemaal hap-slik-weg zoals voorgeschreven ingenomen. En vanochtend weer.

Zo ook het middel Clarinase – wat blijkbaar bij een simpele verkoudheid wordt voorgeschreven en waarin o.a. 120 mg pseudo ephedrine zit (twee maal daags in te nemen, en omdat het gisteren al bijna twee uur ‘s middags was toen ik dokter Lee bezocht, heb ik om pak em beet drie uur ‘s middags en om negen uur’s avonds zo’n pilletje geslikt. En vanochtend dus weer). Pseudo ephedrine: dat werkt als een soort amfetamine. Had ik dat geweten…

Jaren geleden, toen ik eens een paar kilo wilde afvallen, kocht ik een middeltje waarin een “natuurlijke ephedrine” zat, een extract van de ephedraplant. Wat kan zo’n plantje nou voor kwaad, dacht ik toen (heel onlogisch). Dat heb ik geweten. Ik liep rond als een soort Speedy Gonzalez, sliep ‘s nachts niet meer en viel in één week tijd kilo’s af (dat dan weer wel). Ondanks die afvliegende kilo’s ben ik er maar mee gestopt. Het leek me toch niet zo gezond allemaal.

Enfin. Ik hoop maar dat het snel uitwerkt en ik vannacht weer een beetje slaap. Die Clarinase moet ik maar niet meer nemen: ben kennelijk overgevoelig voor ephedrine, in welke vorm dan ook. Vandaag ook maar even geen cola of koffie meer trouwens. En voortaan lees ik alle bijsluiters weer voordat ik iets slik.

Een schor teken van leven

2009-07-27T14:51:00.012+08:00

Nee, ik ben niet op vakantie – maar vanwege een gebrek aan leuke ingevingen werd het een beetje een blogloze week. Omdat het zo natuurlijk niet langer kan, nu dan toch maar even een (helaas nog steeds inspiratieloos) teken van leven.

Het afgelopen weekeind hadden wij Trudy en Dennis te logeren, die op weg waren naar Kuala Lumpur. Vrijdagochtend stonden ze in alle vroegte met hun rugzakken voor onze deur. Erg leuk om ze weer te zien! ‘s Middags gedimsumd aan de promenade, toen de ferry naar de overkant genomen, door Hong Kong park gewandeld, op een leuk terrasje wat gedronken en weer richting huis gegaan. Op weg naar huis liepen wij Jo tegen het lijf in een korte gouden glitterjurk. Wauw wat een jurk! dacht ik toen ze ons tegemoet liep – en toen zag ik ineens dat zij het was. Praatje gemaakt, maar kort, want ze moest verder, dus ze moest door.

Zaterdagmiddag met z'n allen de Peak bezocht. We hadden voor ‘s avonds een oppas gevraagd en zijn met z'n viertjes gaan eten bij Aqua. Daarna nog in een café gezeten waar oude mannen dixieland-achtige jazz speelden. Erg gezellig allemaal. De volgende dag was wat minder. Ik had sinds donderdag al keelpijn en het harde praten om die dixie te overstemmen - plus de nodige glaasjes - hebben daar geen goed aan gedaan. Ben nu al twee dagen schor.

Gisterenochtend zijn Dennis en Trudy weer vertrokken. Bauke en ik waren de hele dag een beetje uit de roulatie. Ik heb met Bibi naar een film zitten kijken over een mummie (The mummy) terwijl Bauke achter krant en pc pielde. Verder gingen wij ook maar even plat als Bibi tukjes deed. Het hoogtepunt van de dag was kip à la Bauke in de oven.

Vandaag nog steeds die keel en niet helemaal bie dus ik hou me kalm want donderdag staat ons eerder wegens ziekte uitgestelde tripje naar Bejing op het programma en het zou toch jammer zijn als dat nou weer...

Babyboom

2009-07-20T11:32:00.030+08:00

Wie is Lies, uit 2008? vroeg Bauke zaterdag. We stonden in de keuken en tuurden nu alletwee naar de verjaarskalender. Geen idee, zei ik, vast iemand uit jouw familie. En hier dan: Jaap, ook 2008, zei Bauke. Al sla je me dood, zei ik, ik zou het je niet kunnen zeggen. Is Lies niet van Anneke? probeerde ik. Nee, zei Bauke. Dat is Lieselót. Die is bovendien uit 2005. Van Willem dan? vroeg ik. Nee, die van Willem was van december en die heette, kom, hoe heette die van Willem toch ook alweer. Nouja, hoe kan dat nou, zei ik giechelig, dat we niet meer weten wie Lies en Jaap zijn? Jíj hebt ze er anders op gezet hoor, zei Bauke - het was inderdaad mijn handschrift. Iemand moet het doen, bekende ik, en ik doe het tegenwoordig altijd meteen als we een geboortekaartje krijgen, inclusief geboortejaar, anders vergeten we al die verjaardagen en leeftijden geheid. Nou, zei Bauke, dan is het misschien geen gek idee om er voortaan ook meteen een achternaam bij te zetten.

(Niet veel later herinnerden wij ons gelukkig weer wie Lies en Jaap moesten zijn. Om redenen die voor zich spreken zijn enkele jaartallen en de namen Lies, Lieselót , Jaap, Anneke en Willem gefingeerd.)

So boring

2009-07-18T11:35:00.030+08:00

Wat een heerlijke week, wat een heerlijk leven. Ik durf het bijna niet hardop te zeggen, maar de nachtelijke rust is hier (in elk geval voor nu) wedergekeerd en ik heb de hele week lekker geslapen. Verder gaat het leven hier zijn fijne voorspelbare gangetje.

‘s Ochtends eerst ontbijten met Bibi, dan samen de boodschappen doen, een huishoudelijk taakje van het één of ander en daarna, als Biebje slaapt, een beetje tikken aan verhaaltjes voor het blog en (waarschijnlijk eenmalig) de wereldomroep. Als het schatje weer wakker is, samen lunchen en dan - dagelijks nu - naar het zwembad.

Wat een uitkomst dat zwembad! Voor de speeltuin, die in de blakende zon ligt, is het nu echt te heet en Bibi vindt al dat water reuze leuk. Ze springt er tegenwoordig zó in, met haar roze zwemvest en Hello Kitty vleugeltjes, en heeft dan de grootste lol - ondanks de slok water die ze en passant binnen krijgt, waarin ze zich zowat verslikt.

Het zwembad heeft behalve een diep -, ook een piere- en een bubbelbad, dus we lummelen wat heen en weer. Ik volg het Biebje slaafs – meestal daarheen waar het kindje waarop zij haar zinnen heeft gezet zich ook bevindt. Zo zaten wij gisteren een hele poos te bubbelen vanwege het leuke Chinese meisje dat daar in een Hello Kitty zwemband ronddreef.

Bibi en het meisje maakten ruzie over speelgoed (dat niet eens van hun was) en ik raakte in gesprek met de moeder van het hummeltje. Die vroeg of ik Bibi fulltime verzorgde. Ik vertelde dat dit inderdaad het geval was - op de twee ochtenden in de week na dat de oppas er is. Ze zuchtte diep: zij deed dit namelijk ook en vond het so bóring...

Ik gaf toe dat het leven soms inderdaad wel wat eentonig was, maar dat ik het toch ook wel heerlijk vond een periode geen haast en stress te hebben om de dagelijkse dingen rond te breien en dat het daarnaast fijn was om gewoon een beetje te kunnen rieleksen met mijn meidje. Dat kon wel wezen, zei ze, maar voor haar was het anders. Zij was namelijk altijd gewend te wérken, maar omdat ze getrouwd was met een man die zo nodig naar Hong Kong moest voor zijn werk, had zij haar baan in Shanghai opgezegd. Dan zitten we in hetzelfde schuitje, probeerde ik lachend, maar dat kwam niet aan: voor haar was het toch anders, want zij was gewend te wérken. Ik liet het maar zo – lui aangelegd als ik ben.

Ondertussen zat de lifeguard (type coole Chinees, achterin de twintig, zongebruinde spierballen en een bril met blauwe spiegelglazen - waarschijnlijk ook enorm bored) een paar meter boven de grond vreselijk te knikkebollen in zijn hoge stoel. Hij viel gewoon in slaap! Af en toe schrok hij even op uit zijn tukje, acteerde dan dat hij een zeer waakzame guard was, maar hield dat steeds maar kort vol of daar knakte zijn hoofde alweer van links, naar rechts, naar beneden: poink, poink, poink... Het was gewoonweg angstaanjagend om te volgen. Zou hij uit z’n stoel vallen - of niet?

En zo beleefde ik gisteren onverwacht toch nog spannende momenten.

Actie? Een reactie

2009-07-15T12:16:00.007+08:00

Ik heb geloof ik wat losgemaakt met mijn laatste blogbericht: of ik geen actie kon ondernemen. Ik begin me bijna medeplichtig te voelen aan kindermishandeling. Tijd voor een reactie.

Om te beginnen is er niet zoveel dat ik kán doen. De eerste keer liep ik het jongetje en zijn familie in een gemeenschappelijke gang van Sorrento tegen het lijf, de tweede keer in het zwembad. Het gezin woont vermoedelijk in toren 3, 5 of 6 (toren 4 bestaat niet en voor toren 1 en 2 ga je een andere gang in) – maar in welke van de drie 60-plus-verdiepingen tellende torens is mij niet bekend.

Maar had ik wel geweten waar ze wonen…

Dan weet ik eerlijk gezegd ook niet of ik er werk van zou maken. Ik wil de dingen niet bagatelliseren want ze brachten mij wel degelijk van mijn stuk. Maar: ik heb twee keer gezien hoe een zusje haar broertje fysiek belaagde en niemand ingreep. (“Martelde” schreef ik vrijelijk – dat had ik misschien niet moeten doen, want nu kan Ans het ook niet uit haar kop krijgen.) Het schokte mij, maar of hier structureel iets vreselijk mis is weet ik niet.

Moet ik deze mensen aangeven?

Misschien, zo mailde een vriendinnetje, is het wel een moeilijk jongetje dat veel huilt en schreeuwt en ziet zijn moeder niet eens meer dat dit voor hem vreselijk is. Een kind van een jaar of acht doet ook maar gewoon wat ze doet en als dan niemand er wat van zegt… Misschien heb je ze de ogen geopend en een verschil gemaakt. Misschien, opperde het vriendinnetje ook, is het een plan om nog eens een praatje te maken met die moeder en te achterhalen waarom zij zo apatisch reageert.

Is dat misschien niet beter?

Ik vind het een hele lastige. Wie weet zie ik het jongetje wel nooit meer maar ik beloof je Ans: als ik hem zie, zal ik mijn ogen niet voor hem sluiten.

Te vroeg geboren

2009-07-13T18:45:00.008+08:00

Een paar dagen geleden, ik was op weg naar het zwembad, zag ik in in de gang van ons gebouw iets naars gebeuren. Een meisje van ik denk een jaar of acht hield haar broertje bij zijn hoofd vast (of eigenlijk zijn strot) en rende er hard mee door de gang – onder het vastgeklemde hoofd bungelde zijn lichaam heen en weer. Het jongetje was (dat hoorde ik later) twee jaar oud en de uitdrukking op zijn gezicht sprak boekdelen. Waarschijnlijk belette zijn zusje (doordat ze zijn strot beet had) hem het huilen, want anders had hij dat vast gedaan.

De (vermoedelijke) helper stond erbij te lachen en de rest van het gezelschap (waaronder, zo begreep ik later, zijn moeder) leek van dit griezelige tafereel niet koud of warm te worden. Het kon toch niet dat niemand iets deed? Stop it!, riep ik dus uit naar het meisje. He doesn’t like it, you’re chocking him! De helper lachte nog steeds - nu ook naar mij. Het meisje liet geschrokken los, het jongetje was helemaal uit zijn doen en kon nu eindelijk huilen.

Even later ontmoette ik het jongetje en zijn moeder in het bubbelbad. Hij kwam heel lief een beetje tegen mij aanschurken. Die ziet in jou nu zijn redder!, grapte Ilse, met wie ik naar het zwembad was. Het jongetje zag er kwetsbaar uit en ook een beetje anders dan anders. Hij kon nog niet praten. Ilse, die even met zijn moeder sprak, wist mij later te vertellen dat hij twee jaar was en veel te vroeg geboren.

Vandaag zag ik ze weer bij het zwembad: het jongetje, zijn zusje en zijn moeder. Bibi speelde wat met hem. Ik keek vanaf de kant toe: een schattig tafereel - totdat opeens dat zusje haar broertje weer begon te martelen. Ze trok hem hard aan zijn benen zodat hij kopje onder ging. Hij huilde en hield zich aan de rand van het zwembad vast om zijn hoofd boven water te houden, wat maar ternauwernood lukte. Zijn moeder stond erbij, keek ernaar en deed niets. Ik begreep het niet. Het ging maar door. Waren het soms sadisten?

Omdat ik het niet langer kon aanzien, stond ik op en ging ik erop af. Stop it! zei ik weer tegen het meisje. He doesn’t like it. You’re drowning him. Ik keek naar zijn moeder. Die keek onbewogen terug. Don’t you see he doesn’t like it?, zei ik. En nog een keer tegen het meisje, nu wat harder: Stop it! Toen stopte ze. Eindelijk. Ik was helemaal van mijn stuk. Het leek wel een enge film.

Toen ze het zwembad wilden verlaten, kwam het jongetje op me af rennen. Ik was Bibi net in haar kleren aan het hijsen. Hij bleef bij ons stilstaan. Zij moeder kwam hem halen maar hij wilde niet mee. Hij ging op de grond liggen en keek me aan. Zijn moeder stond er apatisch bij te lachen. Ik maakte een praatje, vroeg hoe hij heette en zei dat we elkaar gauw weer bij het zwembad zouden zien. Baai baai! zwaaide Bibi. Uiteindelijk gingen ze.

Wat moet je daar nou van maken? Zo onheilspellend - ik krijg het niet uit mijn kop.

Een late reactie: Michael Jackson

2009-07-10T09:51:00.056+08:00

Toen ik gisteren bikini’s stond te passen (inmiddels al meer dan tien jaar een drama: mezelf naakt aanschouwen in kleedhokjeslicht) werd er heel hard Michael Jackson gedraaid: Smooth Criminal, Billy Jean, Wanna be startin’ something. Billenschuddend ging ik bikini in, bikini uit. ‘s Avonds vroeg ik Bauke of hij niet eens wat Michael Jackson kon downloaden. Ik heb zelf alleen die dubbelverzamel-cd History – terwijl hij zoveel goede albums heeft gemaakt: Bad, Thriller, Off the Wall. Zijn latere albums vond ik niet altijd van A tot Z geslaagd, maar daar stonden toch ook wel goeie nummers op.

Om terug te komen op die History-cd: daar luisterde ik eigenlijk alleen naar als ik alleen was. In mijn omgeving was Michael Jackson in het algemeen namelijk niet zo cool. Als ik zei dat ik hem een geniale muzikant vond die heel veel supergoeie muziek had gemaakt, werd daar altijd een beetje smalend over gedaan. Michael Jackson? Met z’n heal the world en die softe shit? Die niet zwart wilde zijn? Die dee het toch met kleine jongetjes, de viespeuk? Ja, vroeger, toen het nog een leuk negertje was, met een afro, een bruine huid en een brede neus, toen was het wel wat - maar dat was toch allang verleden tijd.

Nou was Jacko misschien wel wacko, maar ook een wel heel makkelijk slachtoffer en bovendien: wat wisten wij er eigenlijk van? Dat van die seks met kleine jongetjes heb ik nooit geloofd en als-ie niet zwart wilde zijn (als-ie al niet zwart wilde zijn) so what - en wat had dat eigenlijk met zijn muziek te maken? Al dat gezeik over zijn uiterlijk.

Jackson's dood deed me wat. Daarbij vind ik het verdrietig dat iemand die zolang zoveel goeie muziek heeft gemaakt en daarvoor ook zo lang door de hele wereld op handen is gedragen, uiteindelijk uitgekotst en eenzaam het leven moet laten - dat het nooit goed is gekomen bedoel ik, met the King of Pop en zijn reputatie, is toch tragisch.

Enfin.

Wel weer wat lekkere muziek op m'n ipod.

Tripje Thailand

2009-07-06T10:48:00.001+08:00

Gone fishing...

2009-07-01T12:03:00.013+08:00

(Foto: Lonely Planet)

Omdat Hong Kong vandaag 12 jaar geleden werd overgedragen aan China is 1 juli hier een nationale feestdag. Bauke is dus vrij en heeft er een paar vakantiedagen aan vastgeplakt zodat we er op uit kunnen, naar Koh Samui, Thailand. Zondag zijn we er weer.

Ground control to Major Tom

2009-06-30T14:23:00.019+08:00

Omdat het Bibeltje ons sinds een kleine week zo’n beetje volcontinu uit de slaap houdt (brullend in haar eigen bed of woelend in dat van ons) besloten wij gisteravond een nieuwe tactiek toe te passen. Die van het negeren.

Niet te doen natuurlijk.

Bibi brult door alle muren heen dus van slapen komt niks. In plaats daarvan liggen we onszelf op te vreten in bed, worden we verscheurd door medelijden, wanhoop en woede en proberen we heel hard ons verstand niet te verliezen.

Omdat die oordoppen (die we maar weer eens ergens uit een kast hebben gevist) ook geen reet helpen en ik het negeren niet vol dreig te houden, zet ik mijn ipod op mijn kop. Pas als ik tussen de nummers door drie keer ons kleine schetekind niet meer heb gehoord, durf ik de doppen weer uit mijn oren te trekken. Om drie uur ‘s nachts gaan ze er weer in. Mijn halve Bowie-verzameling komt zo voorbij.

Planet earth is blue
And there’s nothing I can do

Vanochtend was ons schatje weer het zonnetje in huis.

Mijn eerste facial

2009-06-27T12:51:00.039+08:00

Donderdagochtend voor het eerst in mijn leven een facial gehad.

Het was Linda’s laatste dag. De avond ervoor hadden wij (om ons gezellige samenzijn te vieren zolang het nog kon) het er alledrie flink van genomen. Vervolgens lag Biebstra de hele nacht te spoken en zo kwam het dat wij ons niet zo fris en fruitig voelden in de morgen.

(Dat was kennelijk te zien, want onze Australische oppas zei, vrijwel meteen toen ze binnen kwam: What’s wrong with you??? You look awful!!! You look terrible!!! What happened to you? You look exhausted!!! You look…. You look…You look… I’m not gonna tell you how you look.)

Enfin.

Waarom gaan jullie niet naar een spa? – zei Bauke, vlak voordat hij (met donkere kringen onder zijn ogen) naar zijn werk ging.

Een paar weken eerder hadden we een foldertje in de bus gehad van W (double u), het superdeluxe hotel in “ons blok”: dat ze een spa hadden, Bliss genaamd, en dat je, als je een behandeling nam van een uur of langer, gratis gebruik mocht maken van het openluchtzwembad op de 74e verdieping - met een waanzinnig uitzicht over Hong Kong. Dat zwembad zag er erg goed uit.

Foldertje uit mijn la gevist. Zwembad zag er nog steeds erg goed uit. Heel erg goed zelfs. Waarom gingen wij niet naar een spa?

Met google die spa opgezocht en jeemig: waarom wist ik dit niet eerder! Voor een paar tientjes had je al een urendurende massage, een uitgebreide facial, of een manicure inclusief leuk lakje. Dat leek me eigenlijk alledrie wel wat dus vooruit, waarom zouden we ons niet een keer helemaal lekker in de watten laten leggen? Voor het geld hoefden we het niet te laten. (Daar verbaasten we ons alletwee wel een beetje over, maar, zo zei ik, tegenwoordig immers vrouw van de wereld: het stikt in Hong Kong van de spa’s dus misschien is het hier ook iets voor de gewone man. En vrouw.)

Met een bikini in onze tas togen wij dus naar de spa van W, alwaar wij een enige man achter de balie troffen. Hij lachte en giechelde en dacht met ons mee. Omdat wij eigenlijk alletwee wel een facial wilden, maar dat tegelijkertijd niet mogelijk was, opperde hij dat we dan ieder een facial én een blissage (double u’s voor massage) zouden kunnen nemen en halverwege de ochtend een soort spa-swap zouden kunnen doen.

Ik had inmiddels echter een blik op de prijslijst geworpen en het idee van en een facial, en een massage en een manicure laten varen. (Bij nader inzien moest ik misschien alleen één halve wenkbrauw laten harsen.) Maar omdat we er nou eenmaal waren, het allemaal toch wel erg geinig was en tijd geld is (de oppas tikt door) lieten we ons verleiden tot een zogenaamde triple oxygen facial (ik, 125 euro voor 85 minuten) en een foot patrol pedicure (Linda, 70 euro voor 75 minuten). Zouden we daarna lekker bij het zwembad gaan hangen.

Op weg naar de rieleksruimte (met thee, crackers, chocola & kaas voor het grijpen en een uitzicht net als in de film – ik wil het) waar we op onze therapists moesten wachten, vroegen we ons af hoe het nou zat met die prijzen. Misschien zijn ze op de site een nul vergeten, zei Linda. Ergens een nul kon ik me nog wel voorstellen, maar alle nullen op de site leek me raar. Misschien rekenen ze op de site in Amerikaanse dollars, opperde ik. Na wat gereken leek ook dat onwaarschijnlijk.

Ik werd opgehaald door de Indonesische Bernadette die me meenam naar weer een andere filmsterrenruimte om mijn wensen en noden door te nemen. Die triple oxygen was heel goed jazeker, maar ik had meer baat bij the youth as we know it (145 euro voor 1 uur). Ik had namelijk geen black heads maar wel een dehydrated skin (van het avondje doorzakken waarschijnlijk) en bovendien pigmentvlekken.

Vervolgens begon Bernadette me het verschil tussen de triple oxygen en the youth as we know it uit te leggen, waarbij het me niet duidelijk werd of ze me ondertussen ook allerlei zogenaamde facial build-ons (een soort extraatjes, zoals meer kaas, salami of ansjovis op je pizza) zat aan te smeren.

Helemaal de kluts kwijt zei ik op enig moment gewoon maar ja tegen the youth as we know it (hopend dat ik niet ook ja had gezegd tegen allerlei build-ons) en was het tijd om me uit te kleden. Als ik daarmee klaar was, moest ik onder het laken op de tafel gaan liggen.

Bernadette ging even weg.

Nadat ik mijn oorbellen, ketting, ringen, armband en jurk had uitgedaan en alleen nog een BH en onderboek aanhad, vroeg ik me ineens af tot waar ik me eigenlijk moest uitkleden. Ik zou een facial krijgen. Ik had nog nooit een facial gehad. Mijn nek en hals enzo. Ja. Dat leek me wel. Ik deed mijn BH uit. Zou ik… Nee… Of… Toch? Nee. Met mijn onderbroek aan ging ik onder het laken op de tafel liggen.

Toen klopte Bernadette aan de deur: of ik er klaar voor was.

Het uur dat volgde was heerlijk. Ik kan niet anders zeggen. Bernadette nam niet alleen mijn face onder handen (met allerlei smeersels, maskers en warme doeken), maar ook mijn nek, schouders, handen, kuiten en voeten werden gemasseerd op een manier waarvan ik dacht: als dat Bauke's hobby toch eens was… Na afloop zei ze dat ze wat producten voor me zou uitzoeken (waar ik met mijn dehydrated skin en pigmentvlekken eigenlijk niet buiten kon), die ik dan straks bij het afrekenen zou kunnen aanschaffen. En next time zou ik ook een microdermabrasion krijgen.

Toen ik mijn kleren weer aan had, was het tijd om Linda op te zoeken. Die zat als een prinses op een troon met haar tenen in een paraffinemasker, een tijdschriftje op schoot en naast zich een kopje thee en een schoteltje met chocola, kaas en olijven uit de eerder genoemde rieleksruimte. Die tenenkamer was ook alweer zo’n geweldige ruimte: met een soort behang van echte flesjes nagellak in alle kleuren van de regenboog, een vensterbank vol kussens, prachtige orchideeën en wederom een geweldig uitzicht over de stad.

Met opgeleukte tenen, een gladgestreken gezicht en alletwee een spierwitte badjas maat 46 over onze bikini namen Linda en ik dan eindelijk de lift naar dat fantastische zwembad. Dat was althans de bedoeling; in plaats daarvan stonden wij ineens op een willekeurige verdieping van het hotel, waar we heel hard werden uitgelachen door een op de lift wachtende Chinese hotelgast: Let me guess, wrong floor? Uiteindelijk vonden we dat zwembad natuurlijk wel en jeemig: hoe geweldig!

Na wat poedelen in het warme bubbelbad en baantjes trekken in het lauwe zwembadwater werd het tijd om de oppas af te lossen. Eerst nog even afrekenen natuurlijk. Omdat ik nog steeds niet wist wat er nou eigenlijk allemaal op m’n face was gesmeerd, had ik geen idee wat de schade zou zijn. Het zou zomaar 200 euro kunnen zijn, zei ik tegen Linda. Of als ik pech had meer. Van de kaas en de chocola namen we maar aan dat ze van het huis waren, maar niets was natuurlijk zeker.

Aan de kassa troffen we Bernadette met een mandje op maat uitgezochte producten zonder prijsjes. Het kleine flesje antipigmentserum leek me wel wat dus ik vroeg zachtjes wat dat dan eigenlijk kostte. Het flesje kostte omgerekend 70 euro, en als ik dat nam, dan was het een goed idee om ook de crème te kopen die over dat serum heen gesmeerd diende te worden. Laat ik het maar niet doen, zei ik. Stom, vond Bernadette, want eigenlijk kostte dat serum geen 70 maar 35 euro – je deed immers twee maanden met die verpakking. Ik zei lachend dat ik er zo nog wel eentje lustte en vroeg om de rekening.

Die viel, afhankelijk van hoe je het bekijkt, reuze mee. Voor 160 euro was ik toch goed opgelapt van een avond vol drank en een nacht zonder slaap. En dan dat zwembad! Het was allemaal hartstikke heerlijk geweest, zo’n ochtendje superdeluxe spa’en met Linda - en je moet ook een keertje gek kunnen doen natuurlijk. Bovendien: ik weet nu tenminste wat een facial is. Dat ik het zo lang zonder heb gedaan! Tips voor een goed en –koper adresje zijn welkom.

No more bolero's

2009-06-26T11:39:00.021+08:00

Rick en Jaime namen een dikke week geleden afscheid om China in te trekken en over een paar uurtjes kan Linda haar man en meiden in Amsterdam gaan knuffelen. Hier is de slaapbank alweer ingeklapt en hangen de lakens inmiddels te drogen.

Je kunt altijd maar beter weggaan dan achterblijven. Als je gaat laat je weliswaar iets achter, maar komt er ook weer wat nieuws op je pad (een vriendin bijvoorbeeld, in een opwindende Aziatische stad, of, als je weer vertrekt, je man en je meiden). De achterblijver voelt vooral die plotseling lege plek. En daar zittie dan maar mooi mee.

Gisteravond bracht ik Linda naar de Airport Express. Ik gaf haar op de valreep nog mijn kauwgum en mijn papieren zakdoekjes – altijd handig als je een lange reis moet maken – maar ik had die zakdoekjes beter in mijn eigen tas kunnen laten zitten. De deuren van de trein waren nog niet dicht of de tranen stroomden al over mijn wangen. Ik kon ze echt met geen mogelijkheid stoppen en dus liep ik huilend terug naar huis.

Natuurlijk was ik wat labiel van de slapeloze nacht ervoor en de dag vol gejengel (jéng, jéng, jéng! Ik snap nu waar het woord vandaan komt). Maar door al die gezelligheid de laatste tijd wist ik ook ineens heel goed wat ik hier mis – en heb ik sinds gisteravond een vreselijk leeg gevoel.

Pfffff. Heimwee. Goddank is het bijna augustus.

Linda gastblogt: Thuis bij Sanne

2009-06-24T11:15:00.004+08:00

‘T was bij de zeeleeuwen van Artis. Ik zag nog net een vis in een bek verdwijnen toen Sanne haar keel schraapte en plomverloren zei: ‘Wij gaan waarschijnlijk naar Hong Kong’. Een paar maanden later was het echt zo. En weer een paar weken later vond ik het normaal om bij elkaar langs te gaan via de skype. En weer een paar maanden later stapte ik in een vliegtuig om ‘even langs te wippen’.

Dat was vorige week. Eindelijk live het catweazle-kapsel bewonderen, er zelf ook een krijgen, de typische chinese geur opsnuiven (he, hier ruik je t alweer!), toch maar (chicken…) de gestoomde kippenvoeten afslaan, erachter komen dat in Hong Kong een junk een mooie boot is en geen platgespoten verslaafde, na tien liften roltrappen en metro’s geen idee meer hebben waar je bent, uitwaaien op de boulevard met uitzicht op de mooiste skyline, op de foto met V-vingers omdat het zo grappig is om dat nou ook eens te doen, kakelverse vis eten, je nek verrekken om de hoogste verdieping te kunnen zien, een prachtige wandeling maken op het eiland Lamma, ‘t stoom uit je oren zweten, eindeloos bijkletsen, de nieuwste mode mondkapjes bekijken (ze zijn er ook voor babies), nog meer hoge gebouwen op de foto zetten, de H&M leeg shoppen (ze hebben hier echt andere dingen dan thuis!), de gucci en prada winkels bekijken (beter niet kopen), markten afstruinen, vol bewondering Bauke de Bugoboo een steile heuvel op zien duwen (en nog een en nog een), sappige lychees eten, Formule 1 rijden met de taxi, slapen met de airco aan (of toch maar uit), elke keer weer verbaasd opkijken als iemand (een Chinees) een keiharde boer laat, bellen sms’en en skypen met thuis (raar zo aan de andere kant, maar heerlijk om beeld en geluid te hebben), dobberen in t zwembad (service van t huis), close ups maken van gigantische kakkerlakken en spinnen en natuurlijk baby-tv kijken met Bibi.

Stilzitten doen we in elk geval niet. Dat hebben we een andere vakantie al gedaan. Negen jaar geleden waren we samen op Mallorca. Op visite bij Sannes broer Wilco. Elke dag hadden we grote plannen met de Panda van Wilco. We gingen op avontuur, het eiland verkennen. Telkens kwamen we op weg naar de Panda het zwembad tegen. En de ligstoelen. Daar gingen we dan ‘toch maar even zitten’ en deden vervolgens de hele dag de mantra liggen, zwemmen, liggen, zwemmen. Ok, afgewisseld met een dagje beautyqueenen. Maskers op, haren in de conditioner en een harsstrip op mijn been. Wilco woont best ver van de eerste buren, maar ik weet zeker dat het hele dorp aan zee mijn schreeuw heeft gehoord. ‘Geeft niks’ zei Sanne ‘daar moet je even doorheen’. Op dezelfde plek nog een keer een rats. De schreeuw was nu ook hoorbaar op het vaste land. ‘Ok, misschien heb je toch een beetje een gevoelige huid…’ Nou ja gevoelig. Ik liep de rest van de vakantie met een rechthoekige blauwe plek op mijn bovenbeen (daar waren we voor de handigheid maar begonnen). De Panda hebben we nog een keer gebruikt: om een vuilniszak die er al drie dagen in lag nu toch maar echt weg te gooien (op dat moment hadden we die Hongkinese mondkapjes best goed kunnen gebruiken). O ja, en een keer om zonnebrand te halen.

Grappig genoeg zijn we nu mevrouwen met babies en lopen we heel Hong Kong af te struinen. Wat chronisch slaapgebrek al niet met je kan doen… Ik heb for old time’s sake nog wat gezichtsmaskers meegenomen (de hars thuisgelaten), maar tegen die wallen kan geen klei meer op, dus dat laten we verder maar zo. Betere remedie is een avondje op stap, heerlijk eten en een goede fles wijn. Met de taxi tussen de lichtjes door naar een drukke straat waar stiekem een trap achter verscholen ligt. En bovenaan die trap een mediterraan straatje met restaurantjes en terrassen. Het eerste drankje proosten we als de regen in tropische afmetingen naar beneden plettert. En wie had gedacht dat je in Hong Kong de heerlijkste italiaanse anti pasti kunt eten. Enige verschil is dat Vinnie hier een goedlachse Chinees is, maar verder smaakt de caprese toch echt als bij Lago di Como. Rond twaalf uur stommelen we zo zacht mogelijk de 29ste verdieping op. En zoeken we nog even op hoe die gozer van Candle Light nou ook alweer heette (ik zei Paul, Sanne Jan. Sanne had gelijk). Ook al heb ik twaalf uur in een vliegtuig gezeten, staan hier gebouwen van 70 verdiepingen (veel gebouwen van 70 verdiepingen en meer), mis ik mijn lief Ruud en mopjes Loeki en Fiep elke dag en praat iedereen hier Chinees, thuis bij Sanne en de BB’s is gewoon thuis bij Sanne en de BB’s.

Arf, doe mij nog maar zo’n visje (zei de zeeleeuw).

Bibi & ballon

2009-06-23T16:11:00.002+08:00

Zaterdag: met Linda naar Lamma

2009-06-21T22:09:00.006+08:00

Woensdag: naar Cheung Chau eiland

2009-06-17T20:50:00.004+08:00

2009-06-17T20:43:00.004+08:00

Dinsdagavond: heel veel uitzicht!

2009-06-17T12:10:00.007+08:00

Aperitief op het terras van het Marco Polo Hotel, uitzicht op de skyline van Hong Kong Island.

2009-06-17T12:09:00.009+08:00

Restaurant Aqua: heerlijk eten en alweer een waanzinnig uitzicht op het eiland.

2009-06-17T12:08:00.010+08:00

Dresscode Aqua: casual chique. Bauke met roze jasje! Rick (met stropdas) en Jaime (met casual doch chique rokje) zijn 's middags nog even langs de H&M geweest.

Gezelligheid!

2009-06-16T15:07:00.007+08:00

Gisterenmiddag zijn Rick en Jaime dus aangekomen. Erg gezellig hoor, vrienden over de vloer. 's Avonds zijn we met z'n vijven uit eten geweest bij een Thai in Elements (zie foto hieronder) en daarna hebben we ze nog even kort het uitzicht vanaf onze "roof garden" op het eiland laten zien. Thuis nog een drinkedrankje gedronken en daarna naar bed.

(Bibi en Rick hebben de hele nacht heerlijk geslapen, Jaime werd elke twee uur wakker, Bauke lag te woelen en ik was zelf de hele nacht in een soort sluimertoestand.)

Vanochtend was het vreselijk bewolkt en grauw dus ik zag het somber in qua buitenactiviteit, maar het is inmiddels half vier 's middags en nog steeds droog. Bauke moest vanochtend gewoon naar zijn werk. Om tien uur kwam de oppas en ben ik met Rick en Jaime een eindje gaan wandelen, door Kowloon Park, over Canton Road en langs de promenade met uitzicht op het eiland. Dat blijft toch bijzonder, ook als je hier woont. Een kopje koffie gedronken aan het water en toen zijn Rick en Jaime met de Star Ferry naar het eiland gegaan, en ben ik weer naar huis getogen om boodschappen te doen en de oppas af te lossen.

Vanavond komt er weer een oppas en gaan we met z'n viertjes uit eten bij Aqua, waar je heerlijk moet kunnen eten en een fantastisch uitzicht schijnt te hebben op de skyline van Hong Kong Island. Ik ben benieuwd, we hebben een tafel aan het raam.

PS:
Op weg naar het vliegveld om Rick en Jaime gisteren op te halen, werd ik (Wytske: je had gelijk!) gebeld door Yoga-Jerry. Of Ilse en ik nog een keertje wilden terugkomen voor weer een gratis proefles, maar nu dan echt in het Engels. Net toen ik Jerry een enorme veeg uit de pan wilde gaan geven, werd de verbinding verbroken. Jerry belde nog een keer, en hoewel ik hem die panveeg graag had gegeven, kreeg ik mijn telefoon net niet op tijd uit mijn tas gevist. Toch niet te geloven! Zeer benieuwd of het hierbij blijft. Wytske: wat voorspel jij?

Bezoek: Rick en Jaime zijn gisteren aangekomen!

2009-06-16T08:12:00.008+08:00

Gijzeldrama

2009-06-11T17:46:00.036+08:00

Vandaag voor het eerst met Ilse, een Nederlands buurvrouw-vriendinnetje, naar Yoga geweest in Central. Na afloop van de les werden we een half uur lang gegijzeld.

Wat er aan vooraf ging: Ilse en ik waren ons al een poosje aan het bezinnen op een gezamelijke sportactiviteit. Na wat onderzoek besloten we dat het yoga moest worden omdat a) Ilse tennist maar ik niet b) yoga Oosters is dus goed voor de integratie en c) een andere Nederlandse buurvrouw (die mij ten slotte qua kapper ook goed had geadviseerd) ons tipte over deze yoga-club (overigens niet zonder ons te waarschuwen over wat vandaag zou kunnen brengen).

Die yogaclub yogaat de hele dag door, maar omdat Bibi’s oppas om twee uur ‘s middags weer weg zou gaan en ook Ilse andere besognes in de middag had, kozen wij voor een proefles Kryoga Ananda om kwart voor elf in de ochtend:

An excellent yoga class for all ages! It brings the inner health & beauty out with ancient yoga techniques. These Yoga techniques stroke the fire and light of purification that makes all the systems, organs and glands rejuvenated, revitalized and reverse ageing. This class greatly benefits people with problems i.e., migraine, insomnia, asthma, breathing disorders and constipation. These ancient techniques also help detoxify the liver, kidney, uterus (for women) and prostrate problems (for men). You can experience its great benefits within 4-6 weeks.

Vooral dat reverse ageing en die benefits for people with insomnia spraken mij wel aan.

Toen ik ons deze week aanmeldde voor een proefles, werd me gezegd dat we een half uur van tevoren aanwezig moesten zijn. Dat leek me wat overdreven en bovendien: ik kon pas om tien over tien van huis weg, dus ik liet weten dat ik er hooguit een kwartier van tevoren kon zijn.

Gisteravond kreeg ik een sms: om me aan de proefles te herinneren en of ik een half uur van tevoren ter plaatse wilde zijn. Ik sms’te terug dat ik er op z’n vroegst een kwartier voor aanvang van de les kon zijn en kreeg weer antwoord: ok ok then see u tomorrow at 10.30.

Vanochtend omstreeks tien voor half elf, in de metro op weg naar yoga, ging mijn mobiele telefoon. Daar zul je ze hebben, grapte ik tegen Ilse – ik had haar net verteld van mijn nieuwe beste yogivrienden. En verdomd, het was Yoga-Jerry: waar we nou bleven. Toen we aankwamen stond Jerry ons al op te wachten: Sannie and Elsi? We moesten een pasje inleveren waar onze naam op stond en ook een stuk of wat formulieren ondertekenen. De rest doen we wel na de les, zei Jerry, want daar is nu geen tijd meer voor. Op naar de kleedkamer dus.

De yogales was in het Cantonees. Er was mij verzekerd dat de lerares ook Engels zou spreken, maar die deed dat zo minimaal dat er voor ons eigenlijk geen touw aan vast te knopen was. If you don’t understand, just keep breathing. Right. Nou zit ik natuurlijk wel op Cantonese les, maar daar leren ze je hele andere dingen (en bovendien denk ik dat ik ga zakken voor het mondelinge examen over een paar weken - maar daarover een andere keer meer). Behalve het Sei, saam, yi, yat, tìhng! (Vier, drie, twee, een, stop!) verstond ik niets.

De les was… Nouja. We moesten onze lichamen in veel onmogelijke posities manoeuvreren en er werd luidruchtig geademd (het werd me niet duidelijk of dit geluid nou van de medeleerlingen kwam of van een ceedeetje, ter inspiratie). Na afloop hadden we eerst een gesprek met Jerry en de Yoga-juf. De Yoga-juf verzekerde ons dat we echt ontzettend in shape waren (terwijl ik van mezelf weet dat ik verre van fit ben en dat is geen valse bescheidenheid) en deed ons diverse suggesties aan de hand voor verschillende yogalessen die we bij Planet Yoga zouden kunnen gaan volgen. Daarna mochten we van Jerry even gaan douchen.

Weer aangekleed volgde een tweede gesprek met Jerry die ons een fantastische aanbieding deed voor een jaar lang yogalessen. Maar we wilden helemaal geen jaar lang yogalessen. We wilden, zeker na deze eerste proefles, ons er eerst even op bezinnen of we überhaupt wel aan de yoga wilden en dan nog: een jaar lang yogaverplichting was ook wat gortig.

Maar we moesten we het toch minstens een paar weken hebben geprobeerd om te weten of we aan de yoga wilden, aldus Jerry. Dat kon wel wezen, zeiden wij, maar wij gingen op dit moment geen jaarabonnement aanschaffen. Jerry ging even weg om te overleggen met zijn baas en kwam opgetogen terug: als wij ons niet voor een jaar wilden committeren, kon hij ons een andere aanbieding doen voor vier maanden. En toen begon het hele gesprek weer opnieuw.

Na een minuut of twintig waarin ik onze lunchplannen in het water zag vallen omdat ik om twee uur weer thuis moest zijn voor Bibi, zei ik dat het me speet enzo, maar dat we nog andere plannen hadden en echt moesten gaan, en dat we nog wel zouden bellen. Wacht dan alleen nog heel even, zei Jerry, dan geef ik jullie twee coupons voor nog een gratis proefles! Maar Jerry bleef zo lang weg dat we besloten om er tussenuit te knijpen.

Op weg naar de lift kreeg ik Jerry echter weer in het vizier en omdat ik het eigenlijk ook wel lullig vond om zomaar weg te gaan, zei ik: Toedeloe, we gaan. Dat had ik niet moeten doen want nu kregen we ineens een andere Yoga-stalker op ons nek: Jerry’s baas waarschijnlijk, met weer een nieuwe Yoga-aanbieding. Ik begon te grommen en er kwamen kringeltjes rook uit mijn neus: we willen geen aanbieding, echt niet, eerlijk niet, heus niet. Maar daar nam de stalkerbaas geen genoegen mee:

Waarom niet?
Omdat we nog niet weten of het wat voor ons is. We moeten nu trouwens weg.
Waarom?
We hebben nog andere plannen.
Maar jullie zijn nu toch hier?
Ja maar we willen weg.
Jullie willen toch yoga-lessen nemen?

Omdat elk antwoord weer een nieuwe vraag uitlokte, hebben we op een gegeven moment gewoon maar met “dag!” geantwoord en zijn we de lift in gevlucht - gelukkig toch op tijd om nog even te lunchen in een cafeetje om de hoek.

Terug in Elements nam ik afscheid van Ilse. We kunnen ook gaan joggen, zei ik. We kregen alletwee een moeilijke blik in onze ogen. Of zwemmen. Zwemmen kan altijd, zei Ilse, en dan kun je ook gewoon per keer betalen. Onze gezichten klaarden weer wat op.

Wordt vervolgd.

Elke dag een jaartje ouder

2009-06-07T18:32:00.011+08:00

Jullie willen waarschijnlijk ook een tweede? Privé of niet: als je één kind hebt, wordt deze vraag vaak gesteld. (Als je twee of drie kinderen hebt, zal niemand vragen: Jullie willen waarschijnlijk ook een derde? Of: Jullie willen waarschijnlijk ook een vierde? Waarom eigenlijk niet?)

Toen Bibi net geboren was, we ‘s avonds uren met haar moesten rondsjouwen voordat ze stopte met huilen en ze ‘s nachts ook om de haverklap wakker werd voor een hapje of een huilbui, zei Bauke op een nacht, totaal aan het eind van zijn Latijn: “Dit kan zo echt niet hoor.” Ik moest toen heel hard en wanhopig lachen.

Het rondsjouwen stopte gelukkig, maar Bibi bleef ruim een jaar lang ‘s nachts wakker worden. Niet één keer, niet twee keer, maar wel drie keer of vier keer per nacht. Ik had af en toe echt het gevoel dat ik krankzinnig werd van vermoeidheid en dat was waarschijnlijk ook zo.

Iedereen verzekert je: het komt het ooit goed. Zou het echt? denk je dan, maar toen was het moment ineens daar: op 30 januari 2009, onze eerste nacht in Hong Kong, stopte Bibi met haar nachtelijk gespook. Wat een zaligheid! Zelf sliep ik helaas nog steeds erg slecht en mijn energiepijl daalde dan ook tot ver beneden nul: ‘s ochtends beroerd, ‘s avonds snibbig, een mond vol aften, een hoofd vol watten, mijn kop elke dag alweer een jaar ouder. En al weet je vaag nog dat het ooit anders was, op enig moment is dat gewoon de status quo.

Een paar weken geleden ging het ineens weer wat beter met mijn slaap. Wat een verschil! Als ik ‘s ochtends wakker werd, kon ik gewoon zonder problemen mijn weg naar de badkamer vinden. Geen hoofdpijn, misselijkheid of andere malaise. Fluitend zat ik aan het ontbijt. ‘s Avonds weliswaar moe, maar lang niet zo snibbig. Zo kan een mens zich dus ook voelen! Ik was helemaal vergeten hoe het ook alweer was. En een tweede was ineens zo’n gek idee nog niet.

Een tijdje terug zei een zakenrelatie van Bauke, die binnenkort voor het eerst vader wordt, dat hij wel een beetje opzag tegen de eerste drie maanden na de geboorte. Want - dat zag hij bij vrienden die net een kind hadden - dan kreeg je zo weinig slaap. De eerste drie maanden? Gegege. Ik vertelde hem, niet geheel zonder leedvermaak, dat Bibi ruim een jaar had liggen spoken. Hij fronste zijn wenbrauwen en zei niets maar ik zag hem denken: dat kan echt niet hoor.

Helaas wordt ons schetekind, na vier maanden van rust, sinds kort weer een paar keer per nacht wakker. Mijn slaapsysteem is inmiddels helemaal van de leg. Ik snap ‘s ochtends niet dat het al ochtend is, de eerste aft heeft zich weer aangediend en ik begrijp nu ook ineens waarom mensen een ooglidcorrectie nemen.

Nou is dat het allemaal dubbel en dwars waard hoor; wij zijn dolgelukkig met ons schetekind, nooit gelukkiger geweest zelfs. Maar voordat we aan die tweede denken, moet iedereen hier ‘s nachts eerst weer eens gewoon slapen.

Heb ik iets geks?

2009-06-03T17:52:00.024+08:00

Maandagavond, toen ik omstreeks half tien terug kwam van Cantonese les, zag ik hier op het Sorrento-terrein een meneer in een pyama rondwandelen. Buiten dus. In een pyama. Wat vreemd, dacht ik. Wie gaat er nou buiten in zijn pyama wandelen? Het was een hele nette pyama hoor, daar niet van, maar toch. De man in kwestie was vermoedelijk Chinees, ergens halverwege de veertig, en deed, op die pyama na dan, heel normaal aan.

Nou had ik vorig jaar ergens gelezen dat de lokale overheid in Shanghai het pyama-dragen-op-straat aan banden wil leggen. Het schijnt dat Shanghainezen in mooie pyama’s de straat op gaan om hun welvarendheid te laten zien: kijk mij, ook onder de klamme lappen draag ik iets duurs. Misschien was het een Shanghainees?

In Hong Kong is het “all about the brands”: als het maar van een bekend duur merk is, is het goed. Liefst moet het merk er ook nog in koeienletters op staan, zodat iedereen goed kan zien van welk bekend duur merk het is. Daar wordt het doorgaans niet mooier van natuurlijk, maar ieder zijn meug. Wat in Hong Kong wel erg leuk en boeiend is, is dat iedereen precies aantrekt waar ‘ie zelf zin in heeft (zolang het maar van een bekend duur merk is - dat dan weer wel). Vaak zeer uitbundig en grenzeloos.

Daar hou ik wel van, want dan valt er wat te zien. Sommige vrouwen zien er bijvoorbeeld uit alsof ze een baan hebben in Disneyland, als Assepoester, of Sneeuwwitje. Anderen lijken onderweg naar een chique nachtclub - terwijl het dan bijvoorbeeld dinsdagochtend is. Er zijn ook heel veel mannen met van die echte kapsel-kapsels. Of mannen met vrouwenlaarzen. Of vrouwen met joggingpakken, gecombineerd met hevig gestyled haar, een dure (merk)tas en schoenen met grote glimstenen erop. Gek genoeg ook veel crocs hier - en dan niet alleen die grove, maar ook een soort ballerinacrocs die dan weer beter combineren met een rokje. En gisteren zat ik ineens bij de Chinese vrouwelijke versie van Andy Warhol in de lift. Kortom, ik raak hier niet uitgekeken.

Ook geinig: alles lijkt te kunnen. Jurken waarvan je je afvraagt of het niet eigenlijk t-shirts zijn. Rokjes zo kort dat het “broekje” van de panty eronder uitsteekt. Ultrakorte hotpants met stiletto’s eronder, of een paar van die hoerenlaarzen. Niemand die er gek van op kijkt; niemand zelfs die er maar naar omkijkt. Wat dat betreft ben ik blij dat Bauke in Hong Kong werkt - en niet ergens in het Midden-Oosten.

Er is wel een uitzondering. Draag je een lage hals, dan kijkt iedereen indringend naar je tieten. Ook als er geen tieten te zien zijn. Eerst denk je nog: heb ik iets geks? Zit er een eng beest? (Dan zit je, elke keer dat iemand kijkt, met je kin op je borst naar je eigen tieten te kijken.) Maar nee hoor, niks geks, geen beest. Totdat ik op zo’n lage-hals-dag eens goed om me heen keek en het me ineens duidelijk werd: Hongkinezen doen niet aan decolletés. Alles kan, maar een decolleté is not done.

Lanterfanten & luiwamessen

2009-05-31T18:52:00.011+08:00

Vrijdag kreeg ik een telefoontje van So’s assistente: de uitslag van het lab was binnen, of ik kans zag om even langs te komen. Nee, het kon niet over de telefoon. Nou wist ik gelukkig dat ze je hier ook laten komen als er niks aan de hand is. Bauke had laatst namelijk hetzelfde. Ik in de stress want “ze laten je toch niet voor niks langskomen?” maar ik bleek de zaken teveel door mijn Hollandse bril te bekijken.

“Hello Mrs Do it!” zei So toen hij me zag.“How are you?” Ik vertelde hem dat ik me weer een stuk beter voelde waarop hij zei dat de antibiotica die ik had gekregen, ook zeer krachtig waren. “The only thing stronger is injections. Did I tell you about injections?” “Yes, yes”, zei ik “I really feel much better now.” So hing de foto’s van mijn borstkas op en liet me zien waar de chestinfection zat. Ik zag eigenlijk niet echt iets maar knikte toch. Hij gaf me nog wat fluimicil-tabletten mee en dat was dat.

‘s Avonds zijn we met z’n drietjes lekker gaan eten bij een Thai in onze straat. Bibi bunkerde als een uitgehongerde olifant. Ze houdt kennelijk van Thais want laatst, bij een andere Thai,smulde ze ook al zo. Thuis eet ze alleen drie doperwten- tenzij we patatjes, pizza of pannenkoeken eten. Zaterdag was ook het weer wat beter en zijn we erop uit gegaan naar Lantau island, waar je je met een skilift naar het dorpje Ngong Ping kunt laten brengen, om daar een gigantisch boeddhabeeld te bezichtigen. Een nogal toeristisch en kunstmatig dorp, maar toch een leuk uitstapje, vooral het ritje hoog en droog met veel uitzicht in de skilift was geinig. Weer thuis maakte Bauke volkorenpannenkoeken met spek en maple syrup en gingen we op tijd naar bed.

Vandaag is het weer grauw en grijs buiten. We maken ons niet te druk, lanterfanten en luiwamessen, knappen een uiltje als Bibi slaapt, lezen krant of boek en zetten nog maar eens een kopje koffie of thee. Om kwart over drie waren we gedoucht en in de kleren. Missie van de dag: bedenken wat we vanavond zullen eten en daar de boodschappen voor halen. Zo’n zondag dus. Heerlijk. Straks de lamskarbonaadjes de oven in schuiven, daarna misschien nog een filmpje op de buis en morgen weer back in business.

Hokey Pokey

2009-05-27T17:20:00.015+08:00

Ik voel me sinds vanmiddag weer wat beter. Gisteren toch maar even naar de dokter gegaan, omdat dat hier nu eenmaal zo hoort, ik me écht helemaal niet bie voelde en Bibi’s temperatuur bovendien ook licht fluctueerde. Dokter So dit keer, die praktijk houdt in Elements, het winkelcentrum waarop we wonen. Nadat hij zijn diagnose had gesteld (een chest infection: vermoedelijk een beginnende longontsteking) verving hij zijn mondkap voor een meer beschermend exemplaar en gaf mij er ook één. Vervolgens onderwierp hij me aan een soort mini-kruisverhoor: was ik Hong Kong de laatste tijd nog uitgeweest? Kende ik Amerikanen? Had ik contact gehad met Amerikanen? Had ik plaatsen bezocht waar Amerikanen waren? Nou, euh, ik had vorige week wel een internationale peuterspeelgroep bezocht, maar verder niks. International? Dat klonk toch een beetje verdacht. (Ik dacht dat het iets met Mexicanen was, maar enfin.)

Met Bibi was alles gelukkig in orde. Ik kreeg een antibioticumkuur en als mijn koorts na drie dagen niet zou zakken, moest ik terugkomen voor injections. So keek me diep in de ogen: I know you don't like injections. (Ik ben al twee keer bij dokter So geweest voor hepatitis-b vaccinaties, samen met man en kind. So is niet wat je noemt van het gevoelige soort. Terwijl ik hem van mijn fobie op de hoogte had gesteld en in zijn piepkleine praktijkruimte in horizontale positie juist net weer een beetje lag bij te komen van mijn injection, begon hij een griezelverhaal tegen Bauke af te steken: dat hij Bibi goed moest vasthouden, omdat anders de naald wel eens in haar arm zou kunnen afbreken en er ik weet niet wat allemaal voor ellendigs zou kunnen gebeuren. Om niet opnieuw helemaal beroerd te worden, heb ik halverwege zijn verhaal mijn vingers maar in mijn oren gestoken.) So stuurde me ook naar een lab voor röntgenfoto’s – just to be sure. Ze gaan me daar toch geen injections geven? vroeg ik nerveus. Je kunt immers nooit weten.

Het tripje naar Bejing hebben we maar even uitgesteld – dat kon gelukkig. Buiten regent het nog steeds, dus daar missen we niks aan. Gisteren hebben we afhaal gegeten, vanavond doen we dat weer, ik heb mijn boek bijna uit en Bibi zit vaker dan wenselijk voor baby-tv. Ze zwaait en roept baai baai naar roze konijntjes, klapt in haar handen en danst lachend mee met de hokey pokey. Het schaap. Mijn hart stroomt over van liefde als ik haar zo zie. En soms van schuldgevoel. Het is goed dat ik weer aan het opknappen ben.

2009-05-27T15:49:00.005+08:00

Niet bie

2009-05-25T17:36:00.014+08:00

In Nederland schijnt het heerlijk weer te zijn: mensen BBQ’en houden huwelijkse brunches in de tuin. Hier is het al dagen vreselijk nat en grijs. Daarnaast voel ik me niet zo bie. Het schijnt te heersen. Ik hou me koest want donderdag hebben we een korte vakantie naar Bejing op het programma staan en het zou toch jammer zijn… Voor morgen ook de kapper afgebeld, net nu ik er helemaal uit was wat het moet worden: gewoon het kapsel dat ik al heb, minus de dode punten. Kan ik het elke dag blijven opsteken, net zoals nu. Handig! Vorige week ter inspiratie nog wat kapselporno gekocht, maar dat zag er allemaal veel te bewerkelijk uit. Toch ook goed om te weten wat je niet wilt. Maargoed. Het wordt even niks met het blog. Ik zet Bibi voor baby-tv en ga zelf plat op de bank met een zoveelste kopje thee en mijn moederdagcadeau: Mao’s last dancer – een aanrader.

Roze laarsjes voor de regen

2009-05-23T14:09:00.004+08:00

Keeping my cool

2009-05-22T14:43:00.044+08:00

Zul je natuurlijk altijd zien: stort ik mijn hart uit over lompe Chinezen, houden ze ineens allemaal de deur voor me open. En de taxichauffeur (aan wie ik trouwens in het Chinees vroeg of hij alstublieft wilde stoppen – jawel!) bekommerde zich vandaag zelfs over mijn buggy. Ik kreeg er bijna wroeging van. Nouja. De uitzondering bevestigt de regel, zullen we maar zeggen – zie de reacties op Zero tolerance. Vandaag (op aanraden van Bauke) nog eens even door mijn China-voor-buitenlanders-boekjes gebladerd en het voordring-gedrag wordt zowel in Bettine Vriesekoops Bij de Chinees als in de Cultureshock-gids Hong Kong genoemd.

Zo zegt Bettine:
Chinezen dringen voor, duwen in de lift, in de bus of in het vliegtuig. Ze hebben geen enkele moeite met nabijheid of aanrakingen en hebben daar geen seksuele gevoelens of associaties bij.

In de cultureshockgids lees ik:
It’s not only that people feel it essential to arrive at their destinations in a hurry, they actually need to get there ahead of everybody else.

En:
Getting into an elevator or lift is a serious challenge. First of all (…) there will be a crowd assembling. (…) When the thing arrives, the people inside will be pushing their way out, and your companions will be pushing their way in. Do not be horrified at this display of bad manners: there is so little space in Hong Kong, and so many people, that, if you do not rush ahead and take up the space, you will lose it to someone else. And since the concept of private space is alien to Hong Kong, no one minds being crowded. Just do not lose your cool when everyone in your elevator crowd pushes the button at least a dozen times.

Just do not lose your cool… Juist. Daar moet ik maar eens aan gaan werken - en dat is niet grappig bedoeld.

Het ís natuurlijk ook allemaal een kwestie van cultuur. Omdat Hong Kong er aan de buitenkant zo “modern & westers” uitziet, vergeet ik zo nu en dan dat we helemaal in China wonen - waar de dingen er anders aan toe gaan, omdat het nu eenmaal een andere cultuur is. Aan sommige dingen doe je mee - zoals schoenen uit in huis – en van andere dingen denk je: nou… nee – zoals havermoutpap met ansjovissmaak. Al met al is het hier natuurlijk niet beter of slechter dan “thuis”, maar anders (en soms een beetje viezer – dat wel).

In het specifieke geval van voordringen is het waarschijnlijk het beste om voortaan te doen als de Chinezen en me daarbij niet te laten beperken door mijn BBB-situatie (Bibi in Buggy & Boodschappen), maar deze juist als een krachtig stootwapen te gebruiken in liften, metro’s, winkels en andere openbare Hongkinese gelegenheden – uiteraard zonder daarbij mijn cool te verliezen.

Zero tolerance

2009-05-20T10:35:00.036+08:00

Grappig hoor! Door zo’n verhuizing naar een ver land leer je ineens allerlei nieuwe dingen over jezelf. Dat ik niet altijd even tolerant ben bijvoorbeeld, ten opzichte van mensen met andere gewoontes en gebruiken. Ik dacht altijd dat ik heel ruimdenkend was, maar dat valt dus tegen. Omdat Bauke extreem tolerant is, springt dat ook nog eens extra in het oog. Sterker nog: Bauke’s hoge tolerantieniveau werkt bij mij soms zelfs tolerantieverlagend omdat hij - als ik me erger - vindt dat ik me niet zo zou moeten ergeren (dat zegt hij dan niet met zoveel woorden, want zo verdraagzaam is hij, maar ik ken hem inmiddels) waardoor ik extra geërgerd raak. Of zoiets.

Hoe dan ook, de kwalificatie “Tolerante Nederlander” gaat voor mij dus niet op. Maar alles is natuurlijk ook weer relatief, het is maar net wat of wie je ertegenover stelt. Zo ben ik er sinds onze verhuizing naar Hong Kong bijvoorbeeld tevens achter dat ik helemaal geen lompe Hollander ben. Hoezo trouwens: “lompe Hollanders”? Chinezen: die zijn pas lomp! Ze dringen voor, duwen je opzij en doen of je niet bestaat. Het is werkelijk met geen pen te beschrijven - al zal ik natuurlijk toch een poging wagen. Negen van de tien keer dat ik me hier erger, erger ik me aan het gedrag van een lompe Chinees.

Bijvoorbeeld?

1 Een Chinees laat de deur achter zich in mijn gezicht dichtvallen, terwijl ik met twee volle booschappentassen, een kind in kinderwagen en een ontploft hoofd aan kom strompelen.

2 Ik sta in mijn eentje op een lift te wachten met twee volle boodschappentassen en een kind in kinderwagen. Na een tijdje staan er ook een stuk of wat Chinezen. Als de lift komt, duwen ze mij, mijn kind in kinderwagen en mijn twee volle boodschappentassen opzij, om vóór mij de lift in te kunnen gaan.

3 Ik sta, met alweer twee volle boodschappentassen en een kind in kinderwagen, te wachten op de metro. Als de overvolle metro arriveert, werpt iedereen zich vóór mij in de metro. Zelfs als mijn kind in kinderwagen inmiddels ín de metro staat, en ik nog half daarbuiten op het perron, proberen Chinezen zich nog tussen mij en mijn kind in kinderwagen te wurmen om vóór mij de metro in te kunnen.

4 Ik sta dus met die twee volle boodschappentassen en een kind in kinderwagen in de metro. Als ik mijn bestemming heb bereikt en de metro wil verlaten, klimmen mensen achter mij over mij, mijn kind in kinderwagen en mijn twee volle boodschappentassen heen, om de metro eerder uit te kunnen dan ik - terwijl Chinezen voor mij op het perron hetzelfde doen, maar dan om de metro ín te komen.

5 Ik neem een taxi. Ik moet de kinderwagen inklappen en de taxi in krijgen en ondertussen zorgen dat Bibi niet in d’r eentje wegwandelt en ergens een portie gebakken kippenvoeten bestelt. De chauffeur blijft op zijn Chinese krent zitten en kijkt ondertussen over zijn schouder toe hoe ik dit ga klaarspelen.

6 Zelfde als bij 5 - maar dan bij het uitstappen.

7 Ik, want geen lompe Chinees maar zeer attente Hollander, houd de deur open voor een Chinees achter mij. Die doet vervolgens alsof ik de deurman ben en loopt zonder blikken of blozen door terwijl ik verbaasd achterblijf – met de deur nog steeds in mijn hand.

8 Ik sta (nota bene als enige!) in een winkel bij de kassa om iets af te rekenen. Een aangewandelde Chinese dame acteert dat ik er niet ben en dringt voor.

9 Ik sta bij een stoplicht te wachten op groen. Mensen die aan komen lopen sluiten niet achter mij aan, maar gaan voor mij staan, zodat ze eerder kunnen oversteken dan ik. Omdat ik al min of meer op de stoeprand sta en ik uit principe niet naar achter wil uitwijken, betekent dit dat mijn neus in het haar van een Chinees wordt gedrukt – wat de Chinees overigens niet lijkt te deren.

(10 Bauke zegt: “Het is nu eenmaal een andere cultuur”.)

Ik overdrijf niet. Echt niet. Eerlijk niet.

Ergernissen (1 tot en met 9) schijnen bij het integratieproces te horen, dus die moet ik als expat-vrouw misschien voor lief nemen. Maar omdat ik behalve intolerant ook licht ontvlambaar ben, moet ik daarnaast regelmatig de neiging onderdrukken om eens flink om me heen te meppen - en dat kan toch niet helemaal de bedoeling zijn. In de praktijk hou ik me natuurlijk in en blijft het bij binnensmonds gegrom in het Nederlands (“hmppffgrr… lekker attent die Chinezen”) en een vinnige blik richting de lompe Chinees in kwestie: een Gezonde Hollandse Reactie, zou je zeggen, maar omdat het tonen van negatieve emoties in het openbaar hier not done is, ga ik daarmee eigenlijk al over de grens van het betamelijke heen.

Enfin. Het valt soms niet mee hoor. En als ik me dan een beetje wil beklagen bij mijn echtgenoot (omdat het gewoon ontzettend ongezond is om je niet te uiten) en hij reageert met “het is nu eenmaal een andere cultuur”, dan denk ik wel eens: ik ga geloof ik maar met mijn beruhigende Lavendel Anti-Stress-Erlebnis in een heet bad zitten, medeleven zoeken bij mijn intolerante grote teen.

Maar verder hebben we het hier natuurlijk heerlijk met elkaar.

Zondag: lekker hangen bij "ons" zwembad!

2009-05-17T17:32:00.004+08:00

Darling sausage

2009-05-16T12:06:00.015+08:00

Allereerst: hartelijk dank voor de leuke reacties op bloghomies! Gezellig hoor. Richard: je hebt me wel nieuwsgierig gemaakt naar dat via via. Vond op het blog van A. (die ik voortaan gewoon Ans zal noemen) trouwens een paar gadgets waarmee bezoekersaantallen geteld kunnen worden (zelfs gerangschikt naar land van herkomst) dus die heb ik vanochtend ook maar gedownload. (In de hoop dat ik daar goed aan heb gedaan. Als het nou erg tegenvalt, dacht ik, dan moet ik ze maar weer verwijderen.)

Iets heel anders: vanochtend kwam de (sinds vorige week) potentiële oppas op bezoek om met Bibi en Bauke kennis te maken. Ze is Engels, noemt mij darling en Bibi sausage, en we hebben er wel een goed gevoel over. Ik geloof dus dat we met elkaar in zee gaan. We willen nog wel even haar referentie nabellen, maar als dat goed zit, gaat Bibi voortaan op dinsdag en donderdag met haar naar Pips. Bibi en ik zijn trouwens afgelopen vrijdag naar weer een hele andere playgroup geweest (waarover ik getipt was) met een “binnen” en een hele grote tuin met allemaal speelattributen. De kinderen doen daar gewoon lekker waar ze zin in hebben, terwijl de ouders hun kroost in de gaten houden, een kopje koffie drinken en een beetje met elkaar kletsen. Niks geen gareel. Voor alle betrokkenen erg gezellig, dus ik denk dat ik onze sausage daar dan voortaan zelf mee naar toe neem op vrijdag.

Dan nog een laatste haar-update. Bauke laat het zijne op dit moment knippen – volgens mij al voor de derde keer sinds we hier zijn. Hij gaat voor vier euro naar een Chinees die alleen Cantonees spreekt en komt daar dan helemaal tevreden van terug. Wat heerlijk moet het soms toch zijn om een man te zijn! Ik ben nog steeds niet geweest, en dat komt niet door het gebrek aan een oppas. Ik laat mijn coupe cat nu lekker groeien en overweeg in augustus een knipbeurt bij mijn eigen vertrouwde Amsterdamse Jantien. Maargoed. Niets zo veranderlijk als plannen met haar, dus tot die tijd is uiteraard ook weer alles mogelijk.

Bloghomies

2009-05-13T17:35:00.028+08:00

Zo’n blog is soms een beetje als een bodemloze put. Je stopt er wat in en je hebt geen idee waar het allemaal terecht komt. In principe is iedereen met een pc en internetverbinding natuurlijk een potentiële bezoeker – al maak ik me wat dat betreft uiteraard geen illusies. Ik heb eens zitten studeren, maar behalve dat je kunt zien hoe vaak je profiel is bekeken (tenminste: ik heb gemerkt dat de teller 1 klik soms als 10 klikken opneemt, terwijl hij andere klikken helemaal niet registreert), kun je volgens mij geen “kijkcijfers” opvragen. Daarom is het ook altijd zo leuk als mensen zo nu en dan een reactie achterlaten.

(Zoals mijn homie Ed Hardy, die gisteren het volgende berichtje postte bij Top spenders:

I've just browsed your blog, I apprecitated your fluent expression and style. May one day we will make friends with each other by the help of internet.ed hardy
buy ed hardy
cheap ed hardy

Kijk dat bedoel ik nou. Ik weet niet of iemand zich good girl nog kan herinneren die, naar aanleiding van You’re a vegetable, reageerde met: “your blog is feelgood” – maar dit soort reacties worden door mij dus zeer op prijs gesteld.)

Nou moet ik toegeven dat ik zelf ook wel eens in gebreke blijf. Zo ben ik bijvoorbeeld een trouwe volger van het blog van A. (die samen met C. in Hong Kong woont, en daar een gelijknamig blog over bijhoudt) zonder dat A. dit zelf weet. Hoe ik op de hoogte ben van A.’s blog? Via R., die ik ken van de NL vereniging - en op haar eigen blog een linkje naar A. heeft gezet. (Nu ik erover nadenk, het wordt tijd dat ik eens uit de kast kom en een reactie op A’s blog plaats. Ik begin me ineens toch een beetje pervers te voelen.)

Hoe dan ook: dit bewijst dus maar weer dat iedere gek met een pc en internetverbinding je blog wel eens zou kunnen lezen. Bauke vindt daarom ook dat ik soms teveel van mezelf prijs geef. Zo’n foto van mij als konijn (Where is the bunny?) vindt hij bijvoorbeeld echt niet kunnen. (Die foto was in eerste instantie veel erger. Ik had hem ‘s ochtends genomen, vlak nadat ik uit bed kwam: mijn haar helemaal cat en mijn hoofd zonder make-up. Ik keek extra uiig in de lens en klikte toen. Het resultaat was niet best. Vervolgens tekende ik er een paar oren op en plaatste hem - heel overmoedig - op mijn blog. Na Bauke’s commentaar – “dit is wel heel erg” via Skype, vanaf zijn werk - heb ik zoveel extra’s op die foto getekend dat ik er zelf min of meer onherkenbaar van werd.)

Misschien heeft Bauke wel gelijk hoor, maar anders is de lol er wat mij betreft ook wel snel af. En ondertussen probeer ik wel degelijk rekening te houden met over en voor wie ik schrijf – mij al dan niet bekend. Ik bericht bijvoorbeeld niet over echtelijke intimiteiten, vloek alleen als het echt nodig is en zal nooit onze naw-gegevens bekendmaken. Maar soms denk ik achteraf natuurlijk ook wel eens: nee, dat had ik toch niet moeten doen. Dat was eigenlijk niet écht leuk. Om het er dan af te halen, dat vind ik dan ook weer zo wat, maar ik ben wel opgelucht als het bericht naar mijn archief wordt verplaatst. Bij deze dan ook: sorry Ineke. Volgend jaar stuur ik je een leuke kaart.

Top spenders

2009-05-11T22:31:00.033+08:00

Gisteren moederdag en Bauke had er (alweer! En dat met zijn zwakke gestel!) aan gedacht. Hoe attent! Onzin natuurlijk dat moederdag, maar toch erg vervelend als ze er niet aan denken. Van Bibi weliswaar al een Pips-knutselwerkje gekregen, maar dat telde niet echt. Dat was namelijk van míjn hand (terwijl mijn andere hand Bibi ondertussen bij haar nekvel vasthield om te voorkomen dat ze het klaslokaal afbrak).

Nou ik er weer over nadenk: wat was Bibi eigenlijk een draak afgelopen donderdag! Alleen tegen mij hoor, voor de overige aanwezigen was ze allerliefst, inclusief kusjes, lieve lachjes en grote twinkelogen… Het schrijnendste was nog dat we in het kader van moederdag de hele les door de liefde van moeder voor kind en vice versa moesten bezingen (I love mummy, Mummy loves me), waarbij het de bedoeling was dat moeder en kind die liefde bezegelden door elkaar tijdens het zingen liefdevol te omarmen. Daar kwam natuurlijk niks van in. Een klap kon ik krijgen. En een beet in mijn vinger.

Maargoed, zondagochtend had ik weer een heel ander kind en werd ik op bed geknuffeld en verrast met pakjes. Van Bauke kreeg ik (terwijl ik zijn moeder niet eens ben) een roman die zich tijdens de culturele revolutie van Mao afspeelt en van Bibi kreeg ik ook een boek, met allemaal leuke illustraties, over een magische moeder. Hartverwarmend allemaal! “Wat lief dat je eraan hebt gedacht!”, prees ik mijn man. “Nou, dat kon bijna niet missen met al dat moederdaggedoe hier”, zei die, een beetje misprijzend.

Tja.

Wij wonen tegenwoordig in Shopcity. De Hongkinezen shoppen alsof hun leven ervan afhangt. Niets menselijks is mij vreemd, ook ik kan me prima winkelend vermaken (ik ben ten slotte een vrouw), maar die Honkinezen… Een dag niet geshopt is een dag niet geleefd - en dan druk ik me nog voorzichtig uit. Zo was het volgende bericht vanochtend in The Standard te lezen (klik op de afbeelding voor een vergroting):

Voor alle duidelijkheid: Elements, het winkelcentrum waarboven wij wonen, heeft een “Top-spender-200” samengesteld en een “Top-spender-award” uitgereikt. Een Top-spender-award! En alsof dat nog niet genoeg is om je over te verbazen: de nummer 1 op deze lijst, Shirley Chung, heeft in Elements negentigduizend euro uitgegeven. Negentigduizend euro! Daar zal Shirley wel even mee bezig zijn geweest denk je dan, maar nee hoor: slechts 1 maand en vijf dagen. (En nee, er zit geen autodealer in Elements. Wel allemaal hele leuke kledingzaakjes enzo.)

Gegege.

Maargoed. Eerlijk is eerlijk, dat moet ik er wel bij zeggen: de meetperiode liep van 1 oktober tot 5 november 2008. Kerst zat er natuurlijk aan te komen, dus de omstandigheden waren er ook wel een beetje naar.